همه چی از یه کباب شروع شد...
اگر بخواهیم گذری مختصر داشته باشیم بر وضعیت امروز کشور و نقاط منفی را واکاوی کنیم باید از بیکاری، تبعیض، فقر و دردهای معیشتی مردم و چندین و چند مسئله دیگر بگوییم اما در این نوشته میخواهیم به یک مسئله عمیق تر بپردازیم و آن اینکه مشکل را از کجا حل کنیم؟!
اگر از مقصر بپرسیم بی شک پاسخ ها (اگر منصفانه و خیرخواهانه باشد) همگی به بی کفایتی مسئولین امر و خواب بودن نماینده های مجلس (که کاش خواب باشند فقط) میرسیم منتهی در هیچ کدام از اشارات به آن سه انگشتی که به سوی خودمان است نگرشی نداشته ایم (?) و گاها هم اگر به آن بپردازیم با هزاران توجیه از قبیل :بابا مگه دسته مائه، خودشون انتخاب میکنن، همشون دستشون تو یه کاسه اس، بین بد و بدتر بود، لااقل این به فکر خوشی ما بود، مگه میزارن آدمه درست دستش برسه به جاهای بالا و... رو به رو میشویم.
دو بند بیتعارف :
حال از ریاست جمهوری و شورای شهر بگذریم و کمی مجلس را دریابیم؛
از قانون گذاری بگیرید تا تایید وزرا و در نهایت استیضاح رئیس جمهور با 290 کرسی، همه و همه به دست مردم آکنده می شود این بدان معنی است که مجلس اگر مجلس باشد هم تعیین تکلیف درست برای ممکلت میکند(قانون وضع میکند)، هم مجری آن را انتخاب و تایید میکند(تایید وزرا) و هم بر اجرای آن میتواند نظارت داشته باشد و در صورت نارضایتی مجری آن را برکنار نماید (پرسش و استیضاح). پس گفتار مجلس در راس امور است، تنها یک شعار نیست.
این نوشته به غایت خواهد رسید اگر خواننده تنها 5 دقیقه به معیارهای رایج خود و اطرافیانمان در انتخاب اشخاص برای این کرسی ها که تاکنون بوده است بیندیشد.
آری، کباب، بلای جانمان شده است، گاهی برای یک عده یک پرس کباب، کباب است، برای عده ای دیگر نیز هم قوم بودن یا هم محله بودن یا فامیل بودن کباب است و برای عده ای قول های کوچک مانند محله ای را آسفالت کردن و یک پارک تاسیس کردن ، کباب است و برای عده ای نیز که قشر آکادمیک و تحصیل کرده مارا شامل میشود گاها شور آزادی بی معنا و کنسرت و دیوار نکشیدن، کباب است.
درنهایت میتوان گفت که باید بدانیم نماینده ای که از شهر و دیار ما میرود و بر کرسی مجلس مینشیند نماینده شهر ماست اما برای کشور تصمیم میگیرد و برای کشور تصمیم ساز است، و باید در اولویت ها و معیارهای رای دادنمان دقت و گاها تجديد نظر نماییم.
اولویت، مسئله ای است که باید جدی گرفت. آری آسفالت کردن محله هم مطالبه است، کنسرت گذاشتن در شهر هم مطالبه است، در مقابل شغل جوانان، عدم تبعیض فقیر و غنی، توجه به نوع زندگی کاندید (بعد از انتخاب هم باز در پایین شهر زندگی میکنی؟)، سابقه و پیشینه او در منصب های گوناگون و برنامه هایش برای آینده نیز مطالبه است. اما به راستی کدام اولویت است؟ این کارها سبب میشود به شعارهای گاها تخیلی او پی بریم.
برای دانشجو داشتن شغل و اقتصاد مهم تر است یا کنسرت؟
برای فرزند شما دو کلاس اضافه کردن مدرسه محل زندگی تان مهم تر است یا تعیین و تصویب محتوایی که قرار است ذهن و شخصيت فرزند شما را شکل دهد؟
تصور آینده این تغییر، باشما؟!
به قلم امیرحسین فیضی