سرمقاله

آنچه رفت در این سالها روشن شد که چقدر

می شود یک جماعت به معنای متقن مفهوم

《سطحی نگر》 و 《کم تخصص》، در میان مجلسی

ها و دولتی ها، آبرو و حیثیت هشتاد میلیون

نفر را به خاک بمالند. تصمیمات دم دمی سطحی

و عوامانه و رویکردهای منسوخ و تنش زا در

اجرای قوانین و مصوبات، بعضا این هجمه را به

افکار می کشاند که گویا عمدی در کار هست!

آنقدر گفته ایم و شنیده ایم که دیگر

استفاده بعضی کلیدواژه ها لوث شده است.

گاهاً خجالت زده هم میشویم. چه کنیم؟ چاره

چیست؟ باز هم از شفافیت بگوییم؟ یا از FATF؟

از پیامکهای واریز نقدی هنگام تصویب قوانین

بگوییم یا خواب رفتن نمایندگان زحمت کش در

صحن علنی؟! نماینده ی یک منطقه یعنی آبروی

آنجا؛ یعنی واقعا 《نماینده ی آن آبادی》. وقتی

نماینده ای اختلاسگر از آب در می آید، نگاه که

به سابقه اش می کنیم، هزار سوراخ و حفره در

آن می یابیم که همین ها موقع انتخابات هم

بود! اما چرا آن موقع شاخکهایمان تیز نشده

بود و غافل بودیم، خدا می داند. با کمی

سبک سنگین کردن سابقه ی فرد مشخص می

شود که برای باند بازی و رانتخواری به مجلس

می رود یا خدمت و ادای دین آرای ملت! کار

نماینده را که ندانیم و ندانانیم همین می

شود!

دم خروسی که این بار مثل خرطوم فیل جلوه

گر است، دلواپسی مجدد از فضای انتخاباتی

پیش رو را حاصل می کند. دلواپسی از این که عمده ی نفرات متولّی برگزاری انتخابات در

مناطق مختلف کشور، گرایشات سیاسی

دارند. به دور از منش و منطق سیاه نمایی

که در قاموس ما نمی گنجد، اینجا همان

بزنگاه ِ حیاتی سیاسی ای است که گمان

می رود به 《میدان جدال و قتال جریانها》

مبدل شود.

دلواپسی مذکور از جهتی نه از نتیجه ی

انتخابات، بلکه از صیانت و حفظ امانت در آرای

آحاد ملت است. ملتی که این بار با امید مضاعف

پای صندوق های رای خواهند آمد. همانانی که

از تاثیر رأیشان در جریان تصمیم ِ گیری 《ج.ا.ا》

به علم الیقین رسیده اند. از جهتی دیگر فضای

متشنج کنونی در کف جامعه، امکان تصمیم

گیری بدون توجه به حواشی را از مردم سلب

خواهد کرد. موج سواری نمایندگان مجلس

از دریای مواج فعلی، برای ابقای موجودیت

در بهارستان نیز مزید برعلت نگرانی هاست!

خبرهایی که این روزها از مجلس می شنوید را

مؤید کلام فوق ببینید!

دولت امتحان سنگینی را پیش روی دارد که

اگر با این فرمان پیش برود، بعید نیست که در

آرای مردم هم شاهد حباب شویم! دولتی که

خود را 《نه اینوری؛ نه اونوری》می نامد، عمده ی

مدیران و استانداران و کارگزارانش همه اینوری

آنوری اند؛ گمانه زنی های گوشه و کنار فضای

نخبگانی هم حاکی از زمینه سازی های متعدد

برای تکمیل سناریوی 《قهرمان تراشی》 بچگانه

از مجلس و مجلسیان است. امتداد کلام تا

استنتاج منطقی از موارد مذکور با خودتان!

ارگانی که اینبار باید از فترت و بی سیاستی

رفتاری بیرون آید 《سازمان صدا و سیما》ست.

مگر چند بار و در چند کلیپ و گزارش، وظایف

نمایندگان مجلس را توضیح داده اند؟! چرا

یک برنامه دیده نمیشود که ضمن دارا بودن

جذابیتهای لازم، به مردم بگوید که نماینده

ی شما باید این مشخصات را داشته باشد؛

باید اندک تحلیلی داشته باشد؛ باید شبکه

ای نخبگانی از المانهای کف حوزه ی انتخابیه

را بصورت مویرگی تجمیع کرده و از آن یک

《ید واحد》برای تصمیم گیری کلان ایجاد کند؛

شاخص را که دست مردم داد، نقش و مسیر

سبز خود را پیدا خواهند کرد.

الغرض؛ به لغلغه گرفته ایم که دانشجو موذن

جامعه است، اما گاها در وقت درست اذان شک

داریم، اصلا اذان گفتن را هم شاید هنوز نمی

دانیم! زمان زمان روشنگری است؛ این را خوب

می دانیم. هر کس اگر موذن شهر و دیار خود

باشد، حجت را بر کثیر اطراف تمام کرده ایم.

روزگار هر چقدر بر ما تنگ بگیرد، به وضوح

و تحقیق تکلیفمان را زمین نخواهیم گذاشت.

ا... اکبر؛ خدا از هرآنچه که فکرش را بکنید

بزرگتر است.

به قلم مهدی زارع