استکبار که 41 سال است به دلیل سد
بزرگ و مستحکمی به نام جمهوری اسلامی ایران
در رسیدن به اهداف خود در راستای غارت
منافع مردم خاورمیانه و تسلط بر آنان ناکام
مانده، همیشه به دنبال تضعیف و براندازی از
طریق فشار برای تصویب یک سری قوانین در
ایران بوده است. متاسفانه گاهی اوقات برخی
از مسئولان کشور نیز با آنان همصدا شده و
خواسته یا ناخواسته موجبات فرو رفتن کشور
در باتلاق را فراهم می کنند. به دو نمونه از این
موارد اشاره می کنیم :
1 -درتاریخ سیزدهم شهریور ماه سال گذشته
، یکی از نمایندگان مردم تهران در مجلس و عضو
فراکسیون امید ، پشت تریبون مجلس رفته و
به جای بیان درد ها و مشکلات مردم و ارائه راه
حل برای مشکلاتی نظیر بیکاری، رکود اقتصادی،
محیط زیست، عدم ثبات بازار، غارت منافع ملت
در قضیه خصوصی سازی ها و ... ، یا حداقل
برای عذر خواهی از مردم به خاطر حمایت خود
از دولت ناکارآمد آقای روحانی ، پیشنهاد کرد:
"نهادهای نظامی به پادگانها برگشته و به
وظایف ذاتی خود بپردازند تا اقتصاد و فرهنگ
ّ سامان بگیرد." اما گویا ایشان فراموش کرده اند
که دولت مورد حمایت ایشان حتی از تهیه ی
پوشک مردم هم عاجز است ، یا شاید هم به
دلیل پیشبرد اهداف سیاسی و انتخاباتی خود ،
از روی عمد مردم بیچاره را تحت فشار می گذارد
تا بین موشک یا پوشک یکی را انتخاب کنند
. اما واقعیت اینست که طبق اصل 147 قانون
اساسی ، دولت در زمان صلح باید از امکانات
نیرو های مسلح در جهت سازندگی و آبادانی
کشور بهره برداری کند . نیرو های مسلح نه
در عرصه اقتصادی ، بلکه در عرصه سازندگی و
عمرانی کشور فعال بوده ، بطوری که پروژه های
بزرگی نظیر زیرگذر ها و اتوبان های پایتخت و
پالایشگاه خلیج فارس که نه تنها دولت، بلکه
هیچ شرکت خصوصی توان انجام ان را نداشتند
، توسط جوان های تحصیل کرده داخل کشور
و حمایت نیرو های مسلح آماده بهره برداری
گردیدند.
2 -اقای کریمی قدوسی نماینده مردم مشهد
و عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس ، با افشای
نامه ای از رئیس جمهور که در تاریخ 10/23
برای رئیس ستاد کل نیرو های مسلح سردار
باقری نوشته است ، اعلام کرد که اقای روحانی
در این نامه نوشته است " همه ی کشور های
دنیا یک ارتش دارند ما دو تا ، من نمیتوانم
به دو ارتش بودجه بدهم ، سپاه پاسداران باید
منحل بشود چون بودجه را صرف تخریب دولت
می کند ." بر کسی پوشیده نیست که اگر جوانان
رشید و غیرتمند این کشور با عوامل استکبار
نظیر گروه های تروریستی همچون داعش نمی
جنگیدند ، یا اگر توان بازدارندگی به خصوص
صنعت موشکی نداشتیم ، ایا باز هم امنیت
بدین صورت می بود ؟ تعجبی ندارد که حال که
استکبار در برابر ایستادگی جوانان انقلابی به حد
استیصال رسیده است ، به هر لطایف الحیلی
سعی در نجات خود از طریق چنین اقداماتی
داشته باشد . به قلم کمیل نادری