همه چیز دارد از کمیته و کمیسیون
های به ظاهر تخصصی که افرادشان تخصصی
عمل نمی کنند تا فراکسیون های متنوع که
آدم های منفعت طلبی را که از لحاظ سیاسی یا
تخصصی جایگاه پایینی دارند را دور خود جمع
می کند و بهانه ی آنها برای تشکیل فراکسیون
های مختلف اختلاف عقیده در برخی موارد
جزئی است اما همه شاهدند که در برخی
مسائل کلان چطور اختلافشان مشخص شد
و برای رئیس ماندن تن به تصویب هر قانونی
یا لایحه ای می دهند.مشکل ما تشکیل
فراکسیون نیست بلکه تبدیل کردن نمایندگان
برخی شهرهای کوچک یا بزرگ به پادوی یک
سری آدم که حس می کنند آنها از بقیه سرتر
هستند(به مانند آقای همیشه رئیس) و بقیه
را زیر دست خود می دانند و از آنها فقط
برای رای دادن یا درگیری های سیاسی داخل
فضای مجلس در جهت منافع خود استفاده
می کنند تا قوانین را آنطور که می خواهند
تصویب شود(به مانند قانون مالیت بر مسکن
و قانون شفافیت آرای نمایندگان) و پس از
تصویب قانون ها برای رضایت نمایندگان پادو
آنها را بدون داشتن تخصص و از طریق قدرت
و نفوذ خود وارد کمسیون های تخصصی می
کنند در حالی که تخصصی برای حضور در آنجا
ندارند.
سوال اینجاست که چرا این افراد بازیچه
شده اند آیا به خاطر این نیست که عمده
نمایندگانی که به مجلس راه می یابند نالایق
اند، آیا وقت آن نرسیده که نمایندگان خود
را شایسته انتخاب کنیم تا با استفاده از
صلاحیت و تخصصی که دارند بازیچه دست
افرادی چون آقای همیشه رئیس و... نشوند و
برای شخصیت خود، رای خود و کسانی که به
او رأی دادند ارزش قائل شوند نه اینکه با یک
اشاره از طرف آقای همیشه رئیس بیش از صد
نفر رای خود را نسبت یک موضوع عوض کنند.
به قلم صادق خسروی