
ومن که میخواهم
خلاف جهت دیکتاتورهای درونم حرکت کنم
و من که میخواهم
غرور و عصبیت را درخودم بشکنم
ومن که فکرمیکنم
شاید یک روز یک جایی
هوایت ازسرم بپرد...
غافل ازاینکه
تو خود منی
نه عصبیت !
نه غرور!
ونه حتی نیاز!
توخود منی
خود خود من !
با تاکید می گویم!
خودمن !!
"قصه نیستی که بگویم
نغمه نیستی که بخوانم!
تو درد مشترک منی!"
که طی سالها
بارها فریادت زده ام
و"درخلوت روشن باتو گریسته ام..."
پس چگونه می توانم فراموشت کنم؟!
طی سالها که نه !
حتی قرن ها!
تو بگو!
تو راه را نشانم بده
چگونه می توانم فراموشت کنم ؟!
قول میدهم که تو هم نمی دانی
و تو هم نمی توانی!
که نه دراختیارمن
ونه دراختیار توست !
"تو چنان دردل من رفته که جان دربدنی..."
کنار تو فقط آروم میشم ??