درد!

رازی گداخته، روانی مواج، و طوفانی از افکار... خنجری آخته و شعله‌ای فروزان...

زهری مانا و ابهامی تلخ‌تر از تلخ...

پیچیده در خود و گره خورده در سردرگمی، با حالت جنینی با زانوان در آغوش گرفته، در تاریکی محو می‌‌شوم، سقوط، سقوطی بس آزاد، آهسته، کمی چرخان، پایین و پایین تر... فضا، فضایی بی‌نهایت...

سکوت، سکوتی محض... کرُم کرُم... کرُم کرُم ـــــــــــــــ کرُم کرُم... کرُم کرُم با ریز ترین نُت‌ها، با تمام زیر و بم و واضح‌ترین شکل ممکن، صدای قلب، در آن فضای بی‌مرز، طنینی لایتناهی درمی‌افکند ...

چشم‌ها بسته و دست‌ها محکم بهم گره خورده، مبادا، آنی زانوان از کف آغوش بروند...

آغوش گرم است و قلب آنچنان پتکش را بر جانم فرود می‌آورد که تنم با هرتپش به لرزه می‌افتد...

دستانم کم‌کم خیس عرق می‌شوند، به لختی ممکن است لغزشی، حرکتی، کوچک‌ترین رخدادی گره از دستان بگشاید...

کمی سرد است، سرد...

پایین، پایین‌تر...

جریان خون را در ساعدم با چاشنی گزگز حس می‌کنم...

دو دلم، مرددم، از خودم می‌پرسم: وقتش رسیده چشمانم را باز کنم؟

وقتش رسیده؟ اما... اما...

زمزمه‌هایی در سرم همهمه برپا می‌کنند....