گاهی از برخی افراد عبارات و اصطلاحاتی می شنویم که بعضا آنها را محترمانه نمی دانیم و تصورمان این است که محصولِ زبانی نسل های جدید است.
مثلا؛
"من پشمت هم نیستم".
در معنی اینکه من را به هیچ حساب نمی کنی و تصور عمومی بر این است که پشم همان موی عورت است.
اما خوب است بدانید ریشه این تکه کلام قدمتی حداقل ۹۰۰(نُهصد) ساله دارد.
نظامی گنجه ای در دیوان خسرو و شیرین از زبان شیرین در عتاب کردن شیرین به شاپور می گوید:
چو ما را نیست پشمی در کلاهش
کشیدم پشم در خیل و سپاهش
که پشم در کلاه نداشتن: کنایه از غیرت نداشتن
و پشم کشیدن و پشم دانستن: به معنی هیچ شمردن است.
یعنی پشم دوستی و محبت ما را در کلاه ندارد.
که در نهایت همان است که امروزه افراد می گویند:
فلانی ما را پشم خود هم حساب نمی کند و ما را هیچ می انگارد.