حالا دیگر نیاز نیست امیدوار باشم قرعه به نامم بیفتد تا کنار پنجره بنشینم. کورنا ذاتش ایجاد فاصله است بنابراین یک جفت صندلی خالی در اختیار من است. بی درنگ صندلی کنار پنجره را انتخاب می کنم. کمربند ایمنی را می بندم. پیش از آنکه گوشی موبایلم را خاموش کنم عکسی از خودم می گیرم و برای کسی که دوستش ارسال می کنم و می نویسم دوستت دارم.
بلافاصله کتابم را از کیف بیرون می آورم و از همان صفحه ای که لای آن نشانک گذاشته ام ادامه می دهم. صفحه با فونت درشت شروع شده؛
" اگر نویسنده مشاهده را متوقف کند فاتحه اش خوانده است. اما نباید مشاهده را آگاهانه انجام دهد یا فکر کند چطور می تواند از آن استفاده کند..."
یک صندلی جلوتر در سمت چپ درست در تیر راس نگاهم نور زیاد صفحه موبایل مردی حدود چهل و چند ساله که بلوز پشمی خردلی رنگی پوشیده و یک کُپه موی مسی رنگ هم پشت کله اش دیده می شود و به نظرم خیلی نازیباست توجهم را جلب می کند.
مرد به صفحه بزرگ و پرنور تلفن همراهش خیره شده که در آن تصویر زنی جوان با موهایی پوشیده شده در زیر یک روسری مشکی و عینک آفتابی بزرگی بر چشم که باعث نشده زیبایی اش پنهان شود دیده می شود.
سرم را برمی گردانم که مثلا وجدانم آسوده باشد کنجکاوی غیرضروری نکرده ام.
پاراگراف بعدی را از کتاب پیش رویم می خوانم؛
"می توانید بگویید که تبدیل یک شخصیت در زندگی واقعی به یک شخصیت داستانی چگونه اتفاق می افتد؟"
یاد جمله پیش تر می افتم .
مشاهده....
لحظه ای دزدانه به نیمرخ مرد نگاه می کنم. نور گوشی اش کم و کمتر و تصویر کاملا تاریک می شود با کلافگی صفحه را لمس می کند. نور به چهره زن بر می گردد. مرد چند بار با سرعت چشمانش را باز و بسته می کند مثل حرکتی برای دفع خستگی چشمها.
سرش را به عقب می برد هنوز پشتی صندلی را درست لمس نکرده که در حرکتی چکشی دستش را می برد سمت کاپشن برزنتی کنار دستش، شکلاتی را از جیبش درمی آورد، به کمک لب و دندانش بازش می کند و در طرفه العینی در دهانش می گذارد. در تمام این لحظات چشم از تصویر برنمیدارد.
با خودم می گویم چه خوب بود اگر به صاحب آن تصویر دسترسی می داشتم تا بهش بگویم: خانم جان چه کرده ای با دل این مرد که چشم از تصویر تو برنمی دارد.
"آیا مثل ای.ام فاستر بین شخصیت های تک بُعدی و چند بُعدی تمایز قائل هستید؟"
چند بار با دست چپ ابروهایش را به طرفین کمان می کند. چشم از تصویر برنمی دارد طوری که حتی موقع جابجاییِ سرش به اطراف دستش را همزمان تکان می دهد که مبادا تصویر لحظه ای از جلوی دیدگانش محو شود.
چشمهای زن پشت عینکِ بزرگ دیده نمی شود ولی یحتمل این مردِ عاشق برق چشم های یار را از بَر است.
به بیرون پنجره نگاه می کنم به شب به وسعت آسمان به دل بیقرار بیدلان جهان فکر می کنم این بیت از حافظ به تکرار در سرم می پیچد.
" من که مَلول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی می کشم از برای تو"
گاهی آدمی در بهشت هم آرام نیست اما به محض یافتن محبوب قال و مقال هر برزخی را دوام می آورد چرا که امنِ جان عاشق در پریشانی ست!
صدایی از کابین بلند می شود
ما در حال کم کردن ارتفاع هستیم.
بنظرم گاهی ارتفاع کم کردن ها در واقع ما را به اوج می رساند مگر نه مرد عاشق هر لحظه دارد به وصال زن در صفحه گوشی اش نزدیک تر می شود. این فقط حدس من است خدا کند همینطور باشد. سرم را به پنجره نزدیک تر می کنم شهر با آدمها و قصه هایش در خواب و بیدارند.
دقایقی بعد روی باند فرود می آییم.
بیتابی چهره مرد به اوج می رسد یکجور اضطراب و شور در حرکات بریده بریده اش موج می زند.
کمربند صندلی ام را باز می کنم.
دیگر کار از دزدانه نگاه کردن گذشته یکساعتی می شود که به او زل زده ام به خیره شدنش در تصویرِ یار!
مردِ عاشق از گالری گوشی اش خارج می شود. حدود یک ساعت تماشای تصویر کسی که عمیقا دوستش داری از آن کارهای جذابست که برای خودش موهبتی ست.
" به کدام یک از شخصیت های داستان هایتان با علاقه ی خاصی دوباره نگاه می کنید؟ "
فرصت این مطالعه نصف و نیمه تمام می شود باید پیاده شوم همهمه مسافران بلند می شود.
کتاب را می بندم و در کیفم می گذارم.
مردِ عاشق سر پا ایستاده و آماده خروج است. ماسکی را که طی پرواز بارها درآورده و پوشیده از جلوی دهان خود کنار می زند و صدای او بی پروا رها می شود.
"الو
گوش کن
تمام مسیر بهت زل زدم تمام مسیر
دیگه شک ندارم.
می کُشمت"
✍️ آهو ایمانی