
چِشمهایم را گره کردم به چَشمانی که نیست
دست بردم در خمِ زلفِ پریشانی که نیست
مثل حافظ فکر میکردم که عشق آسان بُوَد
عشق آتش گشت و هی میسوزد این جانی که نیست
چون زمستان شد وجود من، وجودش چای داغ
قند برمیدارم از لبهای خندانی که نیست
با کلام شهد وارَش میشود شبها سحر
بعد میخوابیم، روی فرش کرمانی که نیست
صبح میگردد، صدایم میزند:《پاشو حسین!》
بچهها را میبَرَم درب دبستانی که نیست
چایِ شیرین و پنیر و نان با او محشر است!
لقمه میگیرم برای هر دو، با نانی که نیست
شاد و خوشحالم ز هرچه دارم و داریم و هست
بیتفاوت میشوم نسبت به فِقدانی که نیست
عشق را من درک کردم با حضورش در دلم
خوش ز حب و یاد معشوق غزل خوانی که نیست
- حسین احمدیان
با الهام از شعر: زیر بارانی که نیست
اثر خانم بیتا امیری