ساعت یک و نیم شبه. روی مبل دراز کشیدم و سرمو گذاشتم رو دستهش. یه لیوان چای داغ کنارمه. خب معلومه که الان باید توی رختخواب باشم. فاصلهم هم باهاش زیاد نیست.
ولی فکر و خیال نمیذارن همین فاصلهی کوچیک رو برم.
به چی فکر میکنم؟ نمیدونم.
الان تو چه زمانیام؟ بازم نمیدونم.
یه سردرد ریز روی نخهای عصب مغزم راه میره و مثل همیشه با افکارم گلاویز میشه.
اصلا همبازی خوبی نیستن… ذهن و افکارم رو میگم!
ذهن تا میخواد تمرکز کنه، تا میخواد ساعت هفت صبح از خواب پاشه، یه رفیق ناباب به اسم «افکار» پیداش میشه و میگه: واسه چی میخوای از خواب شیرین دل بکنی؟ برای یه حقوقی که تورم حتی به افزایشش هم نمیرسه؟
خب راستشو بخوای، بعضی وقتا حق داره.
ولی نمیفهمم این دوتا چطوری باهم رفیق شدن. چون تا جایی که میدونم هیچ وجه اشتراکی باهم ندارن.
ذهنم طرفدار امروزه، افکارم طرفدار سرسخت فرداها.
مثل یه بیسکوئیت شدم که میخواد بره توی لیوان چای تا یه ذره نرم بشه، ولی یهو همون لحظه خرد میشه و داخل لیوان میریزه.
همین موقع صدای تیکتاک ساعت از دیوار روبرو میاد. همون صدایی که همیشه پسزمینهی سکوت خونس، حالا انگار وسط دعوای ذهن و افکار داور شده. هر «تیک» منو میکشه سمت امروز، هر «تاک» هلم میده طرف فردا.
و من میمونم با یه تیکتاکی که خواب رو ازم میگیره.
امیرحسین علی نیافرد✍🏻