شهر خوابیدهست و من از کوچههایش خستهتر
هر خیابان قصهای از ردّ پایم بر جگر
سرفهام بندیست از یک شعرِ غمگین و بلند
بیتهای ناقصی افتاده در جان با گزند
کافهها و هر نخِ سیگار و شبهای سکوت
میکشاند خاطراتت را به قلبم بیخبر
نه رفیقی ماند و نه دستی برای شانهام
مثل یک سربازِ تنها مانده دور از همسفر
حسرتِ یک خوابِ راحت در سرم پرسه زنان
میکِشم این راه را هر شب به دوشم، کور و کر
چند شبِ دیگر مرا این شهر از یادش بَرَد؟
چند شب دیگر بمیرد این منِ دیوانهسر؟
