یکی از سوالاتی از دوستان و نزدیکان از بنده پرسیدند این بود که چرا شاید ؟
چرا از شاید به عنوان لقب استفاده میکنم؟
شاید در ادبیات فارسی اینگونه تعریف میشود :
شاید : (یَ) (ادات احتمال ، ق . شک و ظن ) محتمل است ، ممکن است ، احتمالاً، محتملاً.
واژه ی شاید به طور کلی در ادبیات فارسی زمانی استفاده میشود که که کار یا عمل وضعیت مشخصی نداشته باشد، ممکن است بشود، ممکن است نشود.
در دنیایی که شما از پنج دقیقه آینده خود حتی خبر ندارید، وضعیت زندگی شما شاید است. شاید زنده باشید و کاری را انجام دهید، شاید زنده نباشید و نتوانید دیگر کاری را انجام دهید.
زمانی که از شاید در جملات استفاده میکنیم افعال سرگیجه میگیرند، فاعل مضطرب میشود و مفعول در انتظار است .
در زندگی شخصی من، شاید وضعیت همیشگی من بوده و هست اما شاید را اینطور تعریف میکنم :
شاید:
قیدِ سرگیجه‌ی جمله، عطش خواننده، گیج و مبهم، کدر و تار، قَلم؛ بُرَّنده
بی‌هنر، خسته و گمراه در این استمرار
خالی از نطفه‌ی رشد، حاصل زاد و ولد بین دو معلوم‌الحال،
نونهالی تازه، پر از انگیزه و احساسِ نجابت در عشق، که لگدمال شدم، حینِ مستیِ دو منفورالحال
ساکنم، بین سکوتِ اگر، اما، لکن،
جمله با بودنِ او، حس غریبی دارد
حس غربت در جمع، دیدن اشک پدر، حسِ بی‌حسیِ مفرط، حسِ شاید در شعر، حسِ آن چاهِ پر از آبِ زمینِ بایر، درک خشکیِ کویر وسط بارش برف، پُرِ خالی، تنها، قافیه در پس هر شعرِ فراموش شده، دائما بارانی، غرقِ دریا، پیِ ساحل، صرف ناکام تمامِ افعال، جمله‌ی بی‌نقطه و سه نقطه، نقطه.
