یک پرسش درباره آینده حقوق قراردادها

با گسترش استفاده از سامانههای هوش مصنوعی و سیستمهای خودکار در روابط تجاری، این پرسش اهمیت فزایندهای پیدا میکند که قواعد سنتی حقوق قراردادها تا چه اندازه میتوانند پاسخگوی آثار حقوقی تصمیمات این سامانهها باشند.
فرض کنید یک شرکت تجاری، سامانهای مبتنی بر هوش مصنوعی را برای مذاکره و انعقاد قرارداد با یک شرکت خارجی به کار میگیرد. سامانه، در چارچوب اختیارات و تنظیمات تعیینشده، قراردادی را منعقد میکند که مفاد یا آثار اقتصادی آن با انتظارات شرکت استفادهکننده متفاوت است. طرف مقابل نیز با استناد به توافق انجامشده، بر الزامآور بودن قرارداد تأکید میکند.در چنین وضعیتی، چند مسئله اساسی مطرح میشود: آیا صرف استفاده از سامانه خودکار برای انتساب عمل آن به شرکت کافی است؟ آیا غیرقابلپیشبینی بودن نتیجه باید در اعتبار یا قابلیت اجرای قرارداد تأثیر بگذارد؟ آیا باید میان انتساب عمل، اعتبار قرارداد و مسئولیت جبران خسارت تفکیک قائل شد؟ و در نهایت، ریسک ناشی از عملکرد غیرمنتظره سامانه باید بر عهده کدام طرف قرار گیردفرض کنید یک شرکت از سامانه هوش مصنوعی برای مذاکره و انعقاد قرارداد با یک شرکت خارجی استفاده میکند. سامانه قراردادی را منعقد میکند که نتیجه آن برخلاف انتظار شرکت استفادهکننده است؛ بااینحال، طرف مقابل قرارداد را معتبر میداند و بر اجرای آن اصرار میکند.
به نظر شما، در چنین شرایطی کدام رویکرد حقوقی منصفانهتر و منطقیتر است؟ در چه حالتی میتوان از حق و حقوق دو طرفِ ماجرا حمایت کرد؟
۱)شرکت استفادهکننده باید به قرارداد پایبند باشد؛ زیرا خودش سامانه را به کار گرفته است.
۲)اگر شرکت نتوانسته باشد نتیجه را بهطور معقول پیشبینی کند، باید امکان رهایی از قرارداد یا اعتراض به اعتبار آن را داشته باشد.
۳)اعتبار قرارداد باید از مسئولیت جبران خسارت تفکیک شود؛ ممکن است قرارداد معتبر باشد، اما مسئولیت خسارت تابع قواعد جداگانهای باشد.
۴)پاسخ به عواملی مانند نوع خطای سامانه، میزان کنترل شرکت و آگاهی طرف مقابل بستگی دارد.
۵)نظر دیگری دارم. نظر خود را برای من در قسمت نظرات بنویسید.