
?نام کتاب: اعتراف
?نویسنده: لف تالستوی
مترجم: آبتین گلکار
?انتشارات:گمان
?لف تالستوی کتاب اعتراف را بعد از گذراندن دوران سختی از زندگی خود که دچار یاس و سرشکستگیِ عمیق روحی شده بود به نگارش درآورد. این کتاب هشتمین جلد از مجموعه تجربه و هنر زندگی از انتشارات گمان است.
تولستوی در اوج شهرتش به شکی عمیق از زندگی رسید و سوالاتی از قبیل معنای زندگی باعث شد تا نیم نگاهی به سراسر گذشتهاش داشته باشد. و به دنبال پاسخ پرسشهای فلسفیای که آزارش میداد برود. تولستوی بعد از گذر از آن دوران سخت که دائما بین شک و ایمان در نوسان بود به جهانبینی تازهای دست یافت که ثمرهاش دو کتابِ «پدر سرگی» و «اعتراف» هستند.
این دو کتاب که بعد از گذر از آن فروپاشی عصبی و رسیدن به ایمانی تازه نگاشته شدهاند به خوبی حاملِ جهانبینی کلی تولستوی بهخصوص در رابطه با موضوع ایمان هستند. کتاب اعتراف که اکنون از او در دست داریم، اعترافات بی محابا و صادقانه تولستوی از دوران رنج و شک و تردیدهایش است. از باتلاقِ شکی که اسیرش شد و راهی که طی کرد تا بتواند خود را از این باتلاق ترسناک بیرون بکشد. او در این کتاب تمام نوسانات فکری و اعتقادیاش را بیان میکند. و بهطور کلی بعد از خواندن این کتاب میتوان دریافت که: «ریشه مسائل اخلاق مداریای که در کتابهای تولستوی میبینیم از چه تفکراتی نشات گرفتهاند. و ایمانِ سرسختِ او از چه راهی به دست آمده است.»
ما با اعترافاتش به جهانبینی نهایی و خودساخته او نزدیک میشویم.
?در بخشی از این کتاب، تالستوی به افسانهای شرقی اشاره میکند و آن را به زندگی بشر ربط میدهد. طبق این افسانه، انسان در حال فرار از دست درندهای وحشی به درون چاهی میپرد. ولی در انتهای چاه اژدهایی در انتظار بلعیدن اوست. حال انسان نه جرئت بیرون آمدن را دارد، نه جرئت رها کردن خود در دهان اژدها. پس به ناچار به شاخههای اطراف چاه که موشها در حال جویدنش هستند (نمادی از به پایان رسیدنِ وقت) چنگ میزد و خود را معلق نگه میدارد. هر دو سوی این راه تباهیست و انسان نیز این را خوب میداند. ولی در همین حال متوجه قطرات عسل روی شاخه میشود و با تقلا زباش را برای لیسیدن به عسل میرساند.
شاید زندگی همان چند قطره عسل حین معلق بودن ما بین دو مرگ مطلق باشد. و اما تولستوی انسانها را در این شرایط سخت زندگی به چند دسته تقسیم می کند.
• دسته اول بیخبرانند: کسانی که به دنبال حقیقت نیستند و عملا هم هیچوقت نمیفهمند زندگی بیمعناست.
• دسته دوم لذتجویانند: کسانی که با آگاهی از بیمعنا بودن زندگی سعی میکنند این پوچی را نادیده بگیرند و از همین قطره عسل پیش رو لذت ببرند.
• دسته سوم را نیرو میداند: کسانی که توانایی این را دارند تا به این شوخی و بازی مضحک پایان دهند.
• دسته چهارم ضعف نام دارد: کسانی که با وجود آگاهی از بی معنایی زندگی جرئت و جسارت پایان دادن به آن را ندارند. پس ادامه میدهند.