
بر خلاف تعاریف زیادی که از کتاب شنیده بودم، "آن سوی جنگل خیزران" برای من کتاب متوسطی بود. و باز هم بر خلاف انتظارم، کتاب در شناخت ادبیات و فرهنگ ژاپن به مخاطب غیرژاپنی چندان موفق نبود. بیشتر تمرکز کتاب بر بیان سختی ها و مشقت های فراوانی بود که در طول جنگ بر خانواده یوکو تحمیل شده بود. آنچنان که قلب خواننده را به درد می آورد و از جنگ بیزار می ساخت.
با وجود این، یک ویژگی فرهنگی ژاپنی در کتاب برجسته بود و آن سخت کوشی بود. پیشتر از سخت کوشی مردم ژاپن زیاد شنیده بودم و با خواندن داستان سرگذشت واقعی خانواده یوکو، این حس در من تقویت شد.
اهمیت خانواده در فرهنگ ژاپنی موضوع دیگری بود که کتاب به خوبی آن را نشان داده بود. از ابتدای داستان که خانواده یوکو مهاجرت خود را به سمت ژاپن آغاز کردند، تنها چیزهایی که از خانه برداشتند، در کنار کمی خوراکی و ظروف و لباس گرم، کارنامه و مدارک تحصیلی بچه ها بود و در کنار آن، آلبوم عکس های خانوادگی را برداشتند که حرکت بسیار زیبایی بود و از اهمیت بالای خانواده در میان مردم ژاپن حکایت دارد.
اما نقطه عطف داستان برای من، اهمیت بسیار تحصیل و ثبت نام بچه ها در مدرسه در حین آوارگی بود! در حالی که آنها هنوز هیچ جایی برای سکونت نداشتند و از نیم خورده غذای دیگران که به سختی از سطل زباله پیدا کرده بودند، تغذیه میکردند، مادر تصمیم میگیرد تنها پس انداز خانواده را خرج شش ماه تحصیل یوکو و خواهرش کو کند! یوکو و کو علیرغم تمام نیشخندها و تمسخرهای همکلاسی هایشان با لباس پاره در کلاس هاي درس شرکت میکردند و کاغذ و مدادشان را از درون سطل های زباله مدرسه پیدا میکردند و با این حال باز هم مصمم به این مسیر ادامه دادند و آزارها و تمسخرها چیزی از اراده آنها نکاست: "یکی از دخترها گفت: هی نگاهش کنید، عروسک ژنده پوش. ببینم تو خجالت نمی کشی با این سر و وضع به مدرسه می آیی؟ من قاطعانه گفتم: از چه چیزی خجالت بکشم؟ من که شهریه ام را پرداخت کرده ام. من حق دارم به این مدرسه بیایم."
یوکو و خانواده اش سختی های زیادی را پشت سر گذاشتند و در عین حال هیچ گاه امید به زندگی را فراموش نکردند. سرگذشت آنها و نحوه مواجهه شان با جنگ و آوارگی، برایم یادآور این نکته بود که همه چیز به این بستگی دارد که با این دنیا و عذاب ها و رنج هایش چگونه کنار بیاییم... اوضاع تنها وقتی بهتر می شود که یاد بگیریم با مشکلات مان چطور کنار بیاییم.
"آن سوی جنگل خیزران" ترجمه بسیار خوب و روانی داشت و همچنین اطلاعات تاریخی نسبتا خوبی از تاریخچه ارتباط دو کشور ژاپن و کره ارائه میکرد که احتمالا مخاطب ایرانی پیشتر با آن آشنایی نداشته است.
پی نوشت: شیوه روایت داستان را دوست نداشتم. روایت در فصل های مربوط به "یوکو" از زبان او و به صورت اول شخص بود و در فصل هایی که به سرگذشت برادر یوکو میپرداخت، به صورت دانای کل بیان میشد. این تغییر راوی در داستان را نمیپسندیدم و بهتر بود که کل داستان با استفاده از راوی دانای کل روایت میشد.
این یادداشت جهت شرکت در چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شده است.
برای خرید کتاب از طاقچه به لینک زیر مراجعه کنید: