تحصیل علوم به من آموخت که در مرزِ جهان نادانم
عمری که خراب و مستِ میخانه شدم
نشدمزاهد و در انجمن از رندانم
عمری که گذشته بی هدف در پی دل
عاقبت نیست به جز دردِ درونمی دانم
عمری پیِ دنیا شدم و فهمیدم
هر چیز که در جستنِ آنم آنم
هر چند که نامه ی عمل گشته سیاه
لیکن به امیدِ رحمتِ یزدانم
آدینا(هیچ)
سلام:اینروزا واقعا کمتر به اوقات معمولی و روزهای عادیِ قبل از قرنطینه شبیه هستش.در واقع انگار همه به نوعی در یک خلاء یا توقف زمان و مکان گیر افتادیم .اتفاقاتِ تکراری،روزها و شبهای همراه با ترس و نگرانی.ولی نکته ای که همه ما رو توی این روزها شبیهِ هم کرده استفاده از تلفن همراه و شبکه های مجازی هستش.چیزی که برای من خیلی خیلی جالب بود این هستش که بعد از تیر ماهی که گذشت حس کردم یه افسردگیِ زیر پوستی اومده سراغم و هر روز داره خودشو بیشتر بروز میده .اولش خیلی ترسیدم و نمیدونستم باید چیکار کنم ولی بعد با یه چرخ زدنِ ساده توی اینترنت دیدم چیزی به نام دکترِ آنلاین وجود داره که میشه از کیلومترها اینطرفتر ازشون مشاوره و راهنمایی گرفت .با یه روانشناس تماس گرفتم و ایشون راهنماییم کرد و چند جلسه باهاشون صحبت کردم و بعدم به یه روانشناس حضوری توی شهرم مراجعه کردم و تحت نظر قرار گرفتم و اینروزا خیلی حالم بهتره.نکته بعدی استفاده از برنامه samsung health بود که از وقتی گوشی جدیدم که یه گلکسی a50 هستش رو خریدم هرگز سراغش نرفته بودم .ولی بعد از این اتفاق تصمیم گرفتمواردش بشم و شدم .غروبها میرم پیاده روی و میزان قدمهام ،مقدار کالری مصرفی،میزان کالری و آب مورد نیازم و همینطور کالری که سوزوندم رو میبینم و این به مشوقی برامتبدیل شده که هر روز برم ورزش و از این موقعیت استفاده کنم .تجربه استفاده از دوربین گوشیم در این روزهای قرنطینه یکی از بینظیر ترین اتفاقات زندگیم بود.البته من همیشه علاقمند به عکاسی و طبیعت بودم اما این کرونا و ایام قرنطینه باعث شد وقتی میرم طبیعت یا تنهایی پیاده روی میکنم با دقت و ریزبینی بیشتری به طبیعت و محیط اطرافمنگاه کنم و علاقه بیشتری برای ثبت لحظات پیدا کنم.گاهی وقتها یه سری ابزار یا امکانات در اختیارمون هست که توی شرایط عادی شاید هرگز اون دقت لازم رو نسبت بهشون نداشته باشیم .اما مثل هر انساندیگه ای همیشه توی محدودیتها خلاق بودن به سراغمونمیاد و باعث میشه از هر اونچه در اختیار داریم بهترین استفاده رو بکنیم ..مثلا یکی از این خلاقیتها نوشتن بود و انتشارش توی پیج اینستاگرامم.از دلنوشته و چکامه گرفته تا غزل و شعر سپید یا هموننیماییِ خودمون.اوائل خیلی خیلی آماتور بودن و نوشته هام ارزش نوشتاری زیادی نداشت اما هر چقدر گذشت روان و روانتر شدم و تونستم نظر مخاطبهامو نسبت به نوشته هام جلب کنم و این برام خیلی خیلی ارزشمنده.من آدینا هیچ هستم و نوشته هامو در پیجی به همین اسممنتشر میکنم.و اتفاق آخرم سر زدن به سامسونگ ممبر هست و استفاده از قابلیتهای جذابش هست.خلاصه توی این اوقات علاوه بر کتابهای درسیم که باید برای آزمون وکالت بخونم یه رفیق دیگه پیدا کردمکه قبل از این اتفاقات کمتر سراغش میرفتم.خلاصه این روایت کوتاه منبود .مختصر بود ولی به نظرم تجربه جذاب و جالبی بودش .امیدوارم مورد توجه و پسند خوانندگان عزیز قرار بگیره
#روایتگرباش