به نام نور✨
همین روزها بود تقریبا،
یکسال پیش،
نوشته های خودم را یکی به یکی حذف کردم...
همیشه با خودم فکر می کردم چرا بعضی نویسنده ها نوشته های خودشان رو می سوزانند؟
چرا صادق هدایت نوشته هایش را دوست نداشت؟
این سوال وقتی به جواب رسید که خودم [ که البته خودم را نویسنده نمی دانم و اینجا هستم که فقط از شما یاد بگیرم] هم یکباره دیدم، نوشته هایم نوعی زخم را حمل می کنند.
به نظرم رسالت نویسندگی قبل از هرچیزی راستگوییست و اگر کمی و حتی ذره ای از این مهم دور شویم، دیگر نویسنده نخواهیم بود.
که اگر آنطور شود، متن دیگر یک اثر فاخر نخواهد بود، بلکه تبدیل به زخمی می شود که روح را زخمی می کند. حتی اگر جسم نفهمد. حتی اگر خواننده نفهمد.
در انتهای ذهنم وقتی دکمه ی انتشار را می زدم انگار چیزی از من گم می شد، چیزی در زمین فرو می رفت، و از قلبم خون می چکید و من نمی دانستم چرا اینگونه می شوم...
اما مگر نوشتن چیزی غیر از زیاد شدن است؟!
با نوشتن مگر آدمی بسیط نمی شود؟
اصلا مگر نباید شد؟
با نوشتن ...
البته صداقت در نویسندگی چیزی فرایِ حقیقت گویی ست. یک نویسنده می تواند حقیقت را بگوید به طوری که باز هم دروغ از حرف هایش بچکد.
انتخابِ واژه ها، ضرب آهنگ های منظم، چینش درست آنها، استعاره ها و مَثل ها و تشبیه ها می توانند برای یک نویسنده نوعی علائم راهنمایی نویسندگی _ تو بخوان علائم راهنمایی رانندگی _باشند که خودش را بررسی کند.
آیا انتخاب این واژه برای ادا کردن حق مطلب است یا نشان دادنِ توانایی خودم در انتخاب واژه ها؟!
آیا در آن لحظه به آن استعاره واقعا نیاز بود یا نه، صرفا برای آنکه در متن حضور داشته باشد، آن را انتخاب می کنم؟
ذهن نویسنده در لحظه ی نوشتن کجاست؟ برای دیده شدن یا ادای رسالتِ خویش؟ برای درد است یا درمان؟ نوشتنش نوعی نواختن گیتار است یا نه، برای تمام کردن آن؟
برای من، یکی از جاهایی که صداقت نوشته‌ام را می‌سنجم، آخر شب است. شب ها هنگامِ ملاقات با خود است. آینه ی وجدان. جایی که نشانه ها فراخوانده می شوند.
اگر شب ها به سختی به خواب بروم و ذهنم بیش از اندازه درگیر نوشته هایم باشد، شاید وقتِ آن رسیده کمی بیشتر خودم را وارسی کنم.
اما اگر به راحتی به خواب بروم، این هم نوعی می تواند زنگ خطر باشد. کمی اندیشه نیز بد نیست.
حقیقت این است که این احساس نباید با وسواس اشتباه گرفته شود و نه با احساس کمال گرایی، این فقط یک نوع بازجویی مسالمت آمیز و دوستانه است. اگر این احساسات را داشته باشم، خودش بازجویی دیگری را می طلبد.
البته این تنها چیزی نبود که باعث شد متن هایم را از انتشار خارج کنم. من دچار یک نوع فروپاشی درونی نیز شده بودم. فروپاشی از جنسِ تحول.
گویی تو فاصله ی زیادی را با خودت و آن کسی که آنها را نوشته احساس می کنی. درونِ نامِ خودت هم نمی گنجی.
گاهی آدم نوشته‌های قدیمی‌اش را حذف نمی‌کند چون بد نوشته شده‌اند؛ حذفشان می‌کند چون دیگر نمی‌تواند صاحب آن آدم باشد.
باید هر آنچه که آن انسان شروع کرده بود به نوعی تمام می شد. هر آنچه انتخاب کرده بود، می ایست. هر چیزی که مربوط به او بود خدافظی می کرد...
و حالا بعد از یک سال،
این متن را نوشتم برای شروع،
برای آنکه اگر چند سال بعد که این متن را خواندم،می دانم لبخندی بر لبم نقش خواهد بست.لبخندی نه از جنس رضایت، بلکه برای آنکه تحول آدمی هیچ گاه به انتها نمی رسد.
ماهِ نویسِ سابق
نور✨
۱ شهریور ۱۴۰۵.
