
سوگ از نقطه ای شروع می شود که انسان نمی داند حرکت بعدی دقیقا چه است؟
فردا مانند امروز خواهد بود؟
آیا درست در مسیرش ایستاده؟
آیا می تواند این حجم از ناآگاهی را با خودش حمل کند؟
دلزده می شوی،
غمگین می شوی،
زخمت همچنان درد می کند
و ادامه می دهی ...
آن کدام واژه است که می تواند حالت را توصیف کند؟
واژه ها اذیت کننده اند،
این سکوت را می خواهم استشمام کنم،
نه حسی برای نوشتن
نه رمقی برای ادامه دادن،
اما همین نوشته ی پراکنده برای من
حکمِ جریان دارد.
من زخم را انکار نمی کنم
اما نوشتن برای من
به دندان کشیدن خود در همین حوالی است ...
مدتی است که دوست داشتم در ویرگول فعالیت کنم،
اما چیزی مانعم می شد.
گویی کمال گرایی حتی به ویرگول هم رسیده بود.
گفتم وقتی همه چیز خوب نیست حرکت کن.
هیچ قضاوتی در کار نیست.
حالا رها شده ام
نه آنقدر مانند قبل فکر می کنم که چه باید بگویم
و نه آن قدر ترس از نوشتن دارم.
این باید فهم شود که بین احساسات درونی خود باید تمایز گذاشت...
اگر حالت بد است، این به این معنا نیست که نمی توانی بنویسی.
اگر حالت خوب است هم به این معنا نیست که خوب می نویسی.
درواقع بهتر است بگویم حالاتِ ما همان خودمان نیستند!
ما چه روزها و شب هایی برای کنکور، برای امتحان، برای معلم بیدار ماندیم و درسی را مطالعه کردیم که حتی رویِ دیدنش را هم نداشتیم...
آیا آن لحظه حالِ تو پیروز بود یا احساسِ وظیفه مندی تو؟
برای شما پیش آمده گریه کنید و همچنان درس بخوانید؟
رشد دقیقا در جایی متوقف می شود که فقط به دنبالِ حالِ خوب هستیم. اصولا افسردگی زمانی ادامه می یابد که انسان مدام در جستجوی خودِ حالِ خوب است. به این فکر می کند پس کی حالم خوب می شود؟
اما حالِ خوب درنهایت یک نتیجه از فرایند است. ما اغاب اوقات فرایندِ حالِ خوب را در نظر نمی گیریم و سریع به مرحله ی آخر_ یعنی حالِ خوب _ می اندیشیم. و چون این فرایند کمی شاید سخت به نظر برسد، به مُسّکن ها روی می آوریم.
مسکن هایی مثلِ اکسپلور، قرصِ خواب، سیگار، سریال...
او سریال می بیند و حتی شاید میانه ی فیلم لبخند بزند اما بعدِ فیلم چیزی در نگاهش محو می شود. زخم هایش دوباره شروع به درد می کنند. سوگ دوباره شروع می شود. درمان نمی شود بلکه فقط توجهش را پخش می کند تا بیشتر از خودش فرار کند.
دردهای بزرگ را با حالِ خوبِ کوچک نمی توان تسکین داد. این مُسّکن ها خود نیاز به مُسّکن دیگر دارند...
اما فرایند که بهتر است از آن به وظایف نام ببرم، درمان را تسریع می بخشد. و شاید حتی خودِ درمان باشند!
وظیفه لزوما به این معنا نیست که جهان را نجات دهیم. گاهی ما وظایف اصلی خود را در نگاه اول می بازیم و خودمان را با اهدافی مشغول می کنیم که لااقل اکنون زمانش نرسیده است.
که وظیفه از همین چیزهای کوچیک و در ظاهر بی اهمیت شروع می شود. وقتی از خواب بیدار می شوی، رختت را مرتب کنی.چای را بگذاری دم. صبحانه ای آماده کنی برای خودت و برای اهلِ خانه. پنجره را باز کنی به آسمان خیره شوی و زیرِ لب شکری بگویی. دوشی بگیری و کم کم کارهای روتین روزانه ات را شروع کنی...
گاهی بیدار شدن در صبحی که هیچ دلیلی برای بیدار شدن وجود ندارد، جسارتش بیشتر از نجاتِ جهان است. آن که خودش را شکست داد و در برابر خودش ایستاد سپس می تواند جهان را شکست دهد.
خانه، خودِ سخت ترین قسمتِ عبور از این جهان است. اولین قدم برای مواجهه با خود، از همین رخت و سینک ظرفشویی و فرش ها می گذرد.
که چگونه می شود از لباس های چروک و آلوده ی خانه عبور کرد و انتظارِ نجات داشت؟
چگونه می شود برای جهان حرف زد ولی بطری آب هنوز به یخچال نرفته باشد؟
ما از همین وظایفِ کوچک روزانه و اتصالِ مداومِ آن ها به روز ها و ماه ها و نه تبدیل آنها به عادت_ همان تبصره ی مزخرفِ تکرار_ که به جزعی از روحمان تبدیل می شود، ابتدا به خودمان و سپس به جهان نور می پاشیم.
حالِ خوب از همین وظایفِ کوچک روزانه شروع می شود.
نه یک معجزه میانِ روز
و یا حرف های پوکِ انگیزشی کانال ها...
حال که این ها را می نویسم،
احساس می کنم بخشی از وظیفه ام را انجام دادم.
نه حالِ خوب کامل
و نه فراموشی درد ها،
بلکه قرار گرفتن در فرایندِ عبور ...
من کار خودم را کرده ام.
با احترام
نور
۱۲
آبان
۰۵