وصیت

اگر روزی بیآیی بر مزارم
بیاور جام گلگونی برایم
بیفشان ساغری در خاک پایت
که خاک دوست را من خاک پایم
در اعماق زمین من مست مستم
به آسمانم نگر من در هوایم
هوای کوی جانان آرزو بود
بحمدلله کف پایت سرایم
به روی نعل تو گردوغباری
زخاک تو به مژگان سرمه سایم
مزارم را بنوشان ساغر و می
«برقصا شاخ تر» ای گل عذارم
نیفشان اشک چون آتش بگیرم
بزن نی پر طرب وندر قفایم
بنوش از می لبالب یاد من کن
درون قبر هم من لاله کارم
چو لاله بنگری با یاد من بین
جفای یار، خون کرد برگهایم
بیا از من نصیحت گوش کن یار
دمی تا در جهان هست این نوایم
به حال خوش گذر کن عمر فانی
جفاکار است دنیا ای نگارم
اگر عاشق شدی رو پیش معشوق
بگو خواهم تورا بوسه بکارم
به نرگس خیره شو در طلعت او
بگو ای جان تورا من دوست دارم

الهامی
خرداد ۳ تیر  1405