داستان من؛ از یک دوربین آنالوگ تا دنیای خبرنگاری و عکاسی

من ابوالفضل کورشی وحدت هستم؛ از همدان.

اگر بخواهم داستان علاقه‌ام به عکاسی را تعریف کنم، باید به سال‌های کودکی برگردم؛ زمانی که برای اولین بار با یک دوربین آنالوگ با دنیای تصویر آشنا شدم. شاید آن روزها نمی‌دانستم عکاسی قرار است چه جایگاهی در زندگی من پیدا کند، اما همان علاقه ساده، شروع مسیری شد که هنوز هم ادامه دارد.

از همان ابتدا، چیزی که برایم جذاب بود، ثبت لحظه‌ها بود؛ لحظه‌هایی که شاید خیلی زود از بین بروند، اما یک عکس می‌تواند آن‌ها را برای همیشه ماندگار کند.

علاقه‌ای که با طبیعت شروع شد

یکی از بخش‌های دوست‌داشتنی عکاسی برای من، عکاسی طبیعت است.

طبیعت همیشه پر از لحظه‌هایی است که ارزش دیده شدن دارند. نور، منظره، تغییر فصل‌ها و جزئیات ساده‌ای که شاید در نگاه روزمره دیده نشوند، برای من سوژه‌هایی هستند که دوست دارم با دوربین ثبتشان کنم.

عکاسی طبیعت به من یاد داده است که برای پیدا کردن یک تصویر خوب، باید صبور باشم و دقیق‌تر به اطرافم نگاه کنم.

عکاسی مستند؛ ثبت زندگی همان‌طور که هست

در کنار طبیعت، عکاسی مستند هم برای من جذابیت خاصی دارد.

در عکاسی مستند، قرار نیست همه‌چیز را زیباتر یا متفاوت‌تر از واقعیت نشان داد. چیزی که برای من اهمیت دارد، ثبت زندگی و اتفاقات همان‌طور که هستند است.

آدم‌ها، محیط زندگی، اتفاقات روزمره و لحظه‌هایی که شاید فقط یک بار اتفاق بیفتند، می‌توانند بخشی از یک روایت مستند باشند.

همین علاقه به ثبت واقعیت، بعدها ارتباط زیادی با علاقه من به خبرنگاری پیدا کرد.

از عکاسی تا خبرنگاری

هرچه بیشتر عکاسی کردم، بیشتر به این فکر افتادم که یک تصویر می‌تواند فقط زیبا نباشد؛ می‌تواند خبر بدهد و یک اتفاق را روایت کند.

اینجا بود که علاقه من به خبرنگاری جدی‌تر شد.

خبرنگاری برای من یعنی حضور در میان اتفاقات واقعی، دیدن چیزی که در حال رخ دادن است و تلاش برای انتقال درست آن به مخاطب.

در یک رویداد خبری، فقط گرفتن یک عکس خوب برایم مهم نیست. تلاش می‌کنم لحظه‌ای را پیدا کنم که بتواند داستان آن اتفاق را بهتر از هر توضیحی نشان دهد.

به همین دلیل، خبرنگاری امروز یکی از مهم‌ترین مسیرهایی است که دوست دارم در آن رشد کنم و تجربه بیشتری به دست بیاورم.

استاد سجاد وثاق؛ بخشی از مسیر یادگیری من

هیچ مسیری بدون یادگیری و تجربه کامل نمی‌شود. در مسیر من نیز آموزش و راهنمایی اهمیت زیادی داشته است.

استاد سجاد وثاق یکی از افرادی است که در مسیر یادگیری من نقش داشته است. آموزش و تجربه‌هایی که در مسیر عکاسی به دست آورده‌ام، کمک کرده‌اند نگاه جدی‌تری به این حوزه داشته باشم.

از نظر من، یادگیری در عکاسی هیچ‌وقت تمام نمی‌شود. هر بار که دوربین را در دست می‌گیری، می‌توانی چیز تازه‌ای یاد بگیری؛ از نور و کادر گرفته تا نگاه کردن به سوژه و پیدا کردن لحظه مناسب.

تصویری که می‌خواهم از خودم بسازم

من خودم را فقط یک عکاس نمی‌دانم.

علاقه من در چند مسیر به هم می‌رسد: عکاسی طبیعت، عکاسی مستند و خبرنگاری.

طبیعت به من آرامش و دقت در دیدن را یاد می‌دهد؛ عکاسی مستند به من نگاه کردن به واقعیت را؛ و خبرنگاری به من یاد می‌دهد که این واقعیت را به شکلی درست و مسئولانه روایت کنم.

در نهایت، همه این‌ها برای من به یک چیز برمی‌گردد: دیدن و ثبت کردن.

هنوز در ابتدای مسیرم

می‌دانم که هنوز راه زیادی برای یادگیری دارم.

می‌خواهم تجربه بیشتری کسب کنم، بیشتر عکاسی کنم، در رویدادهای مختلف حضور داشته باشم و در حوزه خبرنگاری حرفه‌ای‌تر شوم.

از یک دوربین آنالوگ در کودکی شروع کردم؛ دوربینی که شاید آن روز فقط یک وسیله برای ثبت چند تصویر بود، اما امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم همان علاقه ساده می‌توانست شروع یک مسیر بزرگ‌تر باشد.

امروز دوربین برای من فقط یک ابزار نیست.

با دوربین می‌بینم، با عکس ثبت می‌کنم و با خبرنگاری روایت می‌کنم.

و داستان من، به عنوان ابوالفضل کورشی وحدت از همدان، هنوز ادامه دارد.