متاسفانه ذات همهمون مصرفگراس ی جورایی دورمون رو پر از چیزایی میکنیم ک بتونیم ازشون سود ببریم، چ مالی چ روحی چ عاطفی درکل باید ی جایی کارمونو راه بندازن اما اینو یادمون رفته که مصرفگرایی و سواستفاده روحمونو خسته و بی قرار میکنه
برامون مهم نیست کی بهمون نیاز داره میتونیم حال کیرو خوب کنیم شدیم ی طویله آدم که انسانیت رو فراموش کردیم حالا این بین وقتی ی انسان ب پستمون میخوره اولین چیزی ک ب مغز مریضمون میاد اینه که خب حالا سود ما براش چی میتونه باشه و متقابلا میگیم نکنه اون بِکَنه و ببره سر ما بیکلاه بمونه و شروع میکنیم ب کَندن از اون انسان جوری که انسانیتشو تموم کنیم و بیاریمش تو طویله ی خودمون اونم شروع کنه ب نوشخوار کردن از وجود دیگران همینه که باعث شده انسانیتمون رو کمکم از دست بدیم و دنیارو هر روز جای زشت و زشتتری کنیم
با خودت صادق باش و بگو از چند درصد آدمای دورت فقط داری سواستفاده میکنی؟ بگو انسانیت کیرو داری نوشخوار میکنی؟ بگو نفر بعدی که داری وارد این طویله میکنی کیه؟ اصن یادت میاد کی خودتو آورد تو این طویله؟ آخرین باری ک برا ی نفر کاری انجام دادی بدون فکر کردن ب خودت کی بوده؟
منکه یادم نمیاد فقط یادمه نصف پَکِ ناجی تو جیب کاپشنم جا مونده و باید ب یاشار بگم ک هیپی نگرانشه و گفته بیشتر هوای مسودو داشته باشم