اینکه میگم همه چی درست میشه دروغیه که برا دلداری دادن ب خودم میگم وگرنه منکه ندیدم هیچ وقت چیزی بهتر شه فقط با گذشتن زمان پوستم کلفت تر شده و با گفتن ی نشد ک نشد اینم مثل تموم نشدنا از کنارشون گذشتم
اما اینو یادم میمونه چ عذاب ممتدی کشیدم برا پذیرش بایدی ک نباید شده
اصن میدونی چیه من آدم درد کشیدنم دردو دوس دارم همیشه دست گذاشتم رو نبایدا رو نشدنا انگار خودمم از چیزی که میدونم شدنیه بدم میاد دوس دارم خودمو ب درو و دیوار بکوبم اونقد برا ب دست آوردن ب ی چیز چنگ بزنم ک سرانگشتام خونی شه و ناخونام یکی در میون از گوشتم جدا شه آخه میدونی من درد کشیدنو دوس دارم جوری ک هرچی دست و پا بزنم بیشتر فرو برم تا اونجایی که نفسم بند بیاد و همه چی از سرم بگذره اونوقته ک آروم آروم سر میشم مثل کسی ک سوختگی درجه سوم داره و از شدت درد دردی رو حس نمیکنه اونموقعس ک ب خودم میگم خب دیگه دیدی اینم درست شد ؟
ولی هم شما میدونید هم من ک چیزی درست نشده و من اونقدر با اون درد دست و پنجه نرم کردم که از پا درم آورده اما دیگه حسش نمیکنم مثل مرده ای که میگید ب آرامش رسیده ولی کی از مرگ برگشته که بخواد حرفتونو تایید کنه ؟
منکه میگم شل کنی دردش بیشتره پس بجنگ برا هرچی نشدنیه یهو دیدی وسط اون نشدنا شد...