خستم چشمام میسوزه ولی هنوز دارم ب روزی ک گذروندم فکر میکنم ب یاشارِ غمگینی ک اضافی کیک تولدشو از بشقاب من
میخورد همون موقع ک نم اشک رو تو چشاش دیدم تو بغلش جوری فشارم داد ک بغض خودش ترکید و فقط تونستم ببرمش ی جا ک زمینش خیس بود و همونجور ک دستمال صورتی دخترونه رو دستش دادم تا چشمای سرخشو خشک کنه پاستیلای دوس نداشتنی رو تو دهنش گذاشتم میگفت دلتنگ آیلارشه آیلاری ک برا تولدش میتونست بیاد ولی نیومد وقتی که دومین شمع تولدشو که ساسان گرفته بودو فوت میکرد حامد بهش گفت بلند ی آرزو کن و تو اون جمع پنج نفره ته اون کوچه یاشار باز بغضش گرفت و نتونست حرف بزنه و من ب اون شمع سمجی که هرچی یاشار فوت میکرد خاموش نمیشد فکر میکردم درست مثل آتیشی ک اافتاده ب جونش و باد پشتشه قصد خاموش شدنم نداره
حال همه مون ی جورایی بده و جوری از کلیشه ها خسته ایم ک حتی امید درست شدن چیزی رو هم ب هم نمیدیم آخه همه مون داریم حال امیدو میبینیم
شبی که گذشت میتونست تا ابد ادامه پیدا کنه و همه رو تو خودش ناپدید کنه میتونست شمع تولد یاشار تا ابد روشن بمونه و تو تویِ ی لوپ بیپایان تو چشم من نگاه کنی در حالی که داری تبریک تولد یاشارو میگی حامد میتونست تا ابد ب دیوارای پاساژ بخنده امید ب جاش پاستاشو بخوره و من مداوم اون ویدیو جدیدی که ازت دارمو نگاه کنم
اگه دیشب تا ابد ادامه پیدا میکرد ی سریا حالشون همیشه خوب بود ی عده چشماشون خیس میموند بعضیا ب دنیا پشت میکردن و میخندیدن و من فقط تو نگات دست و پا میزدم