به رسم ادب ، نخست سلام ...
اینکه چگونه و برای چه می‌نویسم را چندی بعد خواهید خواند ، اما از همین نخست بگویم سبک نوشتنم در اینجا با آنچه همیشه از دل و جانم برمی‌آید متفاوت‌تر است.پست‌هایی که در اینجا منتشر خواهم کرد ، بیشتر حاصل تفکر اند تا احساساتِ غلیظ ...
مخلص کلام اینکه برای اندکی احساسِ نزدیک تر شدن به این جانب این متن را برای شما هم به اشتراک می‌گذارم .
این نقطه‌ی آغاز من در ویرگول است ،
پس به نامِ نور ...
کاست خاک گرفته‌ی "نخستین باری که متفاوت‌تر از هر زمان دیگری با کلمات به بازی نشسته بودم" به نمایش در‌می‌آید ...
پرسش از من این بود که : در چه حالی؟ . و من درمانده‌تر از همیشه ، عاجزانه از کلمات می‌خواستم که با محجوب‌ترین و مستور‌ترین لباس‌هایشان به تعریفِ احوالات من بنشینند . و این اولین تمنای اجابت شده بدجور به جان و دلِ این‌جانب چسبید و همین آغازِ این مسلک بود .
می‌شد به واژگان اعتماد کرد ؛ آرایه ها به زیبایی و تعدد می‌آراستَنِشان و فعل ها غریزی جای خودشان را پیدا می‌کردنند. به علاوه من از ابهام استقبال می‌کردم و از به یک باره گفتن از خود ، رنج‌ها و آنچه که اسرارِ نهانِ آدمی محسوب می‌شوند ، اغراق نباشد بیزار بودم . و فکر میکنم همین‌ها کافی بود تا حروف رقاص‌های ماهر تری بشوند ؛ و این جشن بالماسکه‌ی واژگان هر مرتبه یگانگی‌اش را نگاه دارد . ضیافت هایی که نه‌تنها میهمان‌ها بلکه میزبانان هم مجهول باقی می‌ماندند ؛ دست عوام را باز می‌گذاشتند تا هر کدام قصه‌ای منحصر به فرد را در ذهنشان به تصویر بکشند و این همان تنوعِ متلونی بود که من ستایشش می‌کردم .
اگر به زبانی دیگر بخواهم از زمانی که نوشتن بر من واجب می‌شود بگویم اوضاع ازین قرار است که غلیانِ نابه‌هنگامِ هیجان و احاطه شدن توسط احساساتِ قوی پنجه چاره‌ای جز به کلمه در آوردنشان برایم نمی‌گذارند . در این دگرگونی ممکن است خشم لباسِ غم را به تن کند و عشق بازیگرِ تنفر باشد . اشکالی هم ندارد ؛ به نقل از عزیزی اینطور می‌شود که هم چیزی گفته و هم نگفته ام . و این تعبیر خوبی‌ست از منی که به واژه‌ی پارادوکس ارادت خاصی داشته و دارم . مخلص کلام که به گمانم نوشتن ، برای تاب آوردن در این جهانِ پرخصومت ، همان اتاق خلوتِ امنی‌ست که میتوان مدت‌های مدیدی فارغ از آنچه که در حال وقوع است و حتی با حسی نامتعارف ، بدون ملامت فراغ‌بالی‌ای بی‌مثال را زیستن کرد .
-پآرآدوکس
