
امروز که در آنیم، سالروز درگذشت منصور پورحیدری است. مرد با اخلاق، بی حاشیه، دوست داشتنی و فراموش نشدنی و کم نظیر (و بی نظیر)
این روزها نه ورزش ما که روزگار ما به مردانی چون او نیاز دارد. آدمهایی سالم و درستکار.
منصور پورحیدری و ناصرحجازی نمادهای استقلال هستند. اگر بخواهید بدانید تفاوت استقلال و پرسپولیس چیست، به اسطوره هایشان نگاه کنید.

ناصر و منصور هیچگاه دنبال لابی گری نبودند. هیچگاه با یک تلفن نتیجه بازی را تغییر ندادند.
هیچگاه بازیکن تیم رقیب را هوا نکردند و هیچگاه برای تیم رقیب خود بیرون از زمین، دردسر درست نکردند.

ناصر و منصور آدمهای لپنی نبودند؛ با ابزار داور و فدراسیون و وزیر،جام نگرفتند و هیچگاه رییس جمهور حتی، برای تیمشان نزد کشوری دیگر وساطت نکرد!
کسی در مورد آنها نشنیده است که با فحش و ناسزا (مخصوصا از نوع شنیع و زشت) بازیکن و دروازه بان خود را تحت فشار قرار بدهد.

ناصر و منصور انسانهای نجیبی بودند. این نجابت و اصالت اجازه نمیداد با نفوذ در مراکز خاص، برای تیم رقیب محدودیت تعداد گل زده بگذارند!
آنها عاشق بودند. عاشق مردم؛ تیمشان و فوتبال و بازیکنانشان. و البته این عاشقی جرم کمی نبود.
آنها نمردند بلکه دق کردند. بابت تیمشان؛ بابت فشارها و نابرابری ها. آنها غصه دار رنگ و تیم و جوانانشان بودند.

امثال ناصر و منصور را دیگر نداریم. استقلال هم توسط لمپنها و نمایشگاه داران ماشین (که این سالها مانتوفروش شده اند) تقریبا نابود شده است. اما با اسطوره های همیشه زنده، زنده ایم و به آینده امیدوار.