گاهی فقط می‌خواهیم بنویسیم بی‌آنکه بدانیم حروفی که از زندان قلم - در اینجا کیبورد- فرار می‌کنند می‌خواهند در چه مسیری حرکت کنند و به کدام مقصدی برسند، این شده است حال من در این ساعت از صبح، 4:32 دقيقه‌ی صبح است و مانند زن حامله‌ای که هوس غذایی کرده است، ویار نوشتن زد به سرم بی‌آنکه حتی بدانم می‌خواهم درباره چه چیزی بنویسم. انگشتانم فقط دارند روی کیبورد می‌زنند و تق تق چیزی تایپ می‌شود. مدتی است چیزی ننوشته‌ام و دلم برای نوشتن تنگ شده است. شاید برای همین دنبال جایی می‌گشتم برای این‌که بنویسم و اینجا را پیدا کردم. دیگر چیزی به ذهنم نمی‌رسد شاید بس باشد این بالا آوردن آنچه در خاطر می‌گذرد برای از سر گرفتن نوشتن.
