می‌گویند نمایشنامه هملت در کنار غزلواره‌ها، شخصی‌ترین نوشته‌های شکسپیر هستند. شکسپیر، پسرش همنت را (احتمالا بر اثر طاعون) از دست داد و چند سال بعد پدرش هم از دنیا رفت. بعد از این اتفاقات بود که نمایشنامه‌ی هملت را نوشت.
متخصصان نوشته‌اند که عمیق‌ترین نشانه‌ی تروما، تنهایی و انزوا است. دریای عمیقی که هملت بعد از مرگ پدر و ازدواج مجدد مادر در آن غرق شد، او راهی را آغاز می‌کند که در آن کاملا تنهاست، از دلِ این انزوا، خشم و بی‌اعتمادی و در نتیجه میل به نابودی در او شکل می‌گیرد. نابودی خیانتکاران، روابطش و حتی خودش.
هملت در همان پرده اول، بدبینی‌ش نسبت به مادر را به تمام زنان تعمیم می‌دهد.
تو ای سست‌عهدی و ناپایداری، زنت باید نامید.
این خشم در پرده‌ی سوم و بعد از آن مونولوگ بسیار مشهور بودن یا نبودن خودش را نشان می‌دهد، با افلیا تنها می‌ماند، و عشقش را حاشا می‌کند:
هملت: من زمانی دوستت می‌داشتم.
[...]
هملت: نمی‌بایست باورم بدارید. ... من شما را دوست نداشتم.
افلیا: پس من سخت فریب خوردم.
و هملت دیالوگ مشهور دیگرش را می‌گوید:
به صومعه برو! ...
انگیزه‌‌ی هملت در ادای این جملات بی‌رحمانه، چندگانه است. می‌خواهد رابطه‌ش را نابود کند؟ یا از افلیا در برابر خودش و دیگران محفاظت کند؟ یا خودش را تنبیه کند؟
از چشم افلیا هم این حرف‌ها و تاثیرش یک معنا ندارد. باید حرف‌های هملت را جدی بگیرد و قلبش بشکند؟ یا با دل‌رحمی به حرف‌هایش گوش کند و بگذرد؟ حرف‌های مردی که بوضوح تعادل خودش و زندگیش را از دست داده.
دو ویدئو از اجرای این صحنه را در تلگرام گذاشته‌ام.
https://telegram.me/abdiasainidiary/203
اجراهای متفاوتی از ایتئاتری که ده سال قبل اجرا شده.
