
ماجرای شعرِ "تو را من چشم در راهم" را از زبان شراگیم (پسر نیما) شنیدم، که نیما آنرا به یادِ برادرش لادبُن نوشته.
گفت لادبن از اعضای گروه ۵۳ نفر بوده. و از زبان مادرش شنیده که شبی لادبن مهمانشان (ظاهرا در آستارا) بود، بعد از خوردن شام رفتند کنار رود ارس، دو برادر همدیگر را بغل کردند و لادبن به سمت جنگل رفت و ناپدید شد. بعد از آن دیگر کسی از او خبری نداشت تا بعدها که ماجرای دردناکش روشنتر شد، او از دست رضاخان به شوروی پناه برده بود اما آنجا قربانی سرکوبهای خونین استالین شد. در آن بیخبری، نیما همیشه چشم به راه برادرش مانده بود.
گرم یادآوری یا نه، من از یادت نمیکاهم
ترا من چشم در راهم
https://t.me/thesecondcockcrow/212