[پدر/گاری]

یتیم خانه ایران به دنبال تکه نانی دندان تیز میکنند آن هم صدقه‌.پدرانش از خجالتِ شکم‌گرسنه دخترکان، تا بوق سگ خیابان متر میکنند؛مادرانش با سیلی چهره چروک سرخ میکنند و مدام چنگ میزنند رخت های چرک دل خود را.

نان خشک باب میل دندان شیری این دخترکان نیست لکن گوشت تن پدران و مادران از خجالت آب میشود.

خروس خوان پدر با صدای تپانچه بادی در قامت یک دونده ،مسابقه فرار از خود را شروع میکند و با سمعکی خاموش به دل خیابان میزند و پشت عینک اشک خود را مخفی میسازد و شب وقتی با دست خالی به قفل خانه کلید میاندازد، شخص روح القدس حلقه گل را به همراه مدال طلای آیتم خرحمالی آویزان گردنش مینماید،اما پیرمرد دندانی ندارد که بخواهد به فلز گردن آویز دندان بزند.

مادر شب به شب سر اطفال را شیره میمالد و وعده نان شیرمال میدهد برای عصرانه روز موعود تا بتواند شکم چسبیده به کمر بچه ها را راضی کند تا امشب هم کپه مرگ را بگذارد.

https://t.me/enzevajo