

مصاحبه با پروفسور محمود صالحی راد: چرایی رسیدن به قلهی زندگی و شتاب در این مسیر
میزبان: تیم تحريريه
پروفسور محمود صالحی راد:
با درود بر شما و مخاطبان گرامی. «قلهی زندگی» در هستیشناسی زنده، یک نقطهی جغرافیایی یا یک موقعیتِ صرفاً اجتماعی نیست. بلکه به معنای رسیدن به «بالاترین سطحِ آگاهی، توانمندی و ظرفیتِ وجودی» است که هر فردی میتواند در مسیرِ تکاملِ خود به آن دست یابد. این قله، جایی است که انسان از تنگناهای «منِ محدود» رها شده و به درکِ وحدتِ وجودی و پیوندِ عمیقِ خود با کلِ هستی میرسد.
قله زندگی، «مقامِ خودشکوفاییِ خدمتی» است؛ جایی که فرد نه تنها خود را به کمال رسانده، بلکه ظرفیتِ بینهایتی برای تأثیرگذاریِ مثبت و هدایتِ دیگران پیدا کرده است. این قله، «درونِ» ماست، اما تجلیِ آن در «خدمت به بیرون» آشکار میشود.
پروفسور محمود صالحی راد:
این انتخاب نیست، بلکه یک «ضرورتِ هستیشناختی» است. در هستیشناسی زنده، ما یک «وظیفهی وجودی» برای تکامل داریم.
همانطور که یک بذر ناگزیر به شکوفایی است، انسان نیز ناگزیر به حرکت به سمتِ قلهی ظرفیتِ خویش است.
این قله، نه یک مقصدِ اختیاری، بلکه «شکوفاییِ غریزیِ وجود» است. اگر به این قله نرسیم، در واقع از «کمالِ وجودی» خود بازماندهایم و نقشِ خود را در تجلیِ کلِ هستی به درستی ایفا نکردهایم.
پروفسور محمود صالحی راد:
در هستیشناسی زنده، ما «فردیتِ مجزا» را یک توهمِ وجودی میدانیم.
«من» به معنای یک موجودِ کاملاً مستقل و جدا از کل، وجودِ خارجی ندارد. موفقیتِ یک سلول، تنها زمانی معنا دارد که به سلامتِ کلِ ارگانیسم کمک کند. «موفقیتِ فردی» به خودیِ خود، یک «مفهومِ منزوی» و بیمعناست.
وقتی فردی احساس موفقیت میکند، در حقیقت بخشی از «موفقیتِ کل» را از طریقِ تجربهی شخصیِ خویش درک کرده است. طعمِ واقعیِ کمال، زمانی حاصل میشود که این رسیدن به قله، بازتابی از ارتقای وضعیتِ جمع باشد.
پروفسور محمود صالحی راد:
بله، حتماً. اجازه دهید با مثالهای ساده تبیین کنم:
* در مدرسه: دانشآموزی را تصور کنید که تمام تلاش خود را میکند تا فقط از بقیه بالاتر باشد و نمرات بهتری بگیرد تا احساس برتری کند. او در حال جستجوی «موفقیت فردیِ کاذب» است. اما دانشآموزی که هدفش یادگیریِ عمیق است تا بتواند مفاهیم را برای همکلاسیهایش ساده کند و کلاس را ارتقا دهد، در حال حرکت به سمت «قلهی جمعی» است.
* در دانشگاه: دانشجویی که فقط به دنبال گرفتن مدرک برای رسیدن به یک شغل پردرآمد است، در دامنهی موفقیتهای مادی است. اما دانشجویی که دانش خود را به عنوان ابزاری برای حل مسائل جامعه و کمک به پیشرفت علمیِ همتایانش میبیند، در حال صعود به قلهی هستیشناختی است.
* در محیط کار: کارمندی که اطلاعات خود را پنهان میکند تا جایگاهش حفظ شود، در واقع به موجودی جدا از کل تبدیل شده که موفقیتش باعث سقوطِ روحِ تیمی میشود. اما مدیری که با انتقال تجربه، ظرفیتِ تمامِ زیردستان خود را بالا میبرد، در واقع «قلهی زندگی» را فتح کرده است؛ چرا که موفقیت او، موفقیتِ کلِ سازمان است.
پروفسور محمود صالحی راد:
شتاب در هستیشناسی زنده، نه یک رقابتِ ناسالم، بلکه یک «ضرورتِ اخلاقی-وجودی» است. زمان، ابزارِ تجلیِ هستی است. هر لحظه که ما در رسیدن به جایگاهِ توانمندیِ خود تأخیر میکنیم، فرصتِ خدمت به کلِ هستی را از دست میدهیم. «زودتر رسیدن» به معنای «آمادگیِ زودتر برای خدمت» است. این شتاب، برای این است که بتوانیم «دستِ دیگران را بگیریم» و آنها را نیز به سمتِ قلهی وجودیشان هدایت کنیم. تأخیرِ ما، به معنای تأخیر در «رشدِ جمعی» و «کاهشِ رنجِ هستی» است. پس، سرعت، ابزاری برای «تسریعِ در تکاملِ جمعی» است.
پروفسور محمود صالحی راد:
دقیقاً. قله، خودِ مقصود نیست، بلکه «مقامِ توانایی» برای خدمت است. وقتی ما به قله میرسیم، تازه ظرفیتِ واقعیِ خود را برای «تأثیرگذاری مثبت» بر هستی آشکار میکنیم. «طعمِ واقعیِ کمال» زمانی چشیده میشود که این توانمندی را با دیگران به اشتراک بگذاریم. دستِ دیگران را گرفتن و آنها را به قله رساندن، خودِ «تجلیِ نهاییِ موفقیت» است. موفقیت، در «پدیدار شدنِ جمعی» معنا مییابد، نه در «انزوای فردی». ما به قله میرویم تا پلی شویم برای دیگران.
پروفسور محمود صالحی راد:
بله،
به بهترین شکل ممکن. در هستیشناسی زنده، «خدمت» والاترین شکلِ «وجود» است. رسیدن به قله، به معنای دستیابی به حداکثرِ توانمندی برای خدمت است. اگر کسی به قله برسد اما این توانایی را برای کمک به دیگران به کار نگیرد، در واقع هنوز به قلهی حقیقیِ وجودیِ خود دست نیافته است. «خدمت»، جوهرِ قله است.
پروفسور محمود صالحی راد:
طعمِ «انزوا» تلخ است. طعمِ «خودخواهی» زودگذر و سطحی است. طعمِ واقعیِ «کمال»، «رضایت» و «معنا»، زمانی پدیدار میشود که ما احساس کنیم بخشی از یک کلِ بزرگتر هستیم و در ارتقای آن کل، سهیم بودهایم. وقتی دستِ کسی را میگیریم و او را به سمتِ نور هدایت میکنیم، حسِ «همافزاییِ وجودی» را تجربه میکنیم. این «همافزایی» است که طعمِ شیرین و ماندگارِ «تجلیِ جمعی» را به زندگی میبخشد.
پروفسور محمود صالحی راد:
بسیار سوالِ دقیقی است.
در هستیشناسی زنده، هیچ توقفی وجود ندارد. «قله» به معنای رسیدن به یک «سطحِ بالاتر از خدمت و آگاهی» است. پس از رسیدن به یک قله، قلهای دیگر و سطحی بالاتر برای رسیدن و رساندن متصور است. این فرآیند، یک «حرکتِ دائمیِ صعودی» است که با «گسترشِ دایرهی خدمت» همراه است. توقف، مساوی با «رکود» و «مرگِ وجودی» است.
پروفسور محمود صالحی راد:
پیام من این است: «وجودِ خود را کل ببینید، نه جزیرهای جدا افتاده. قلهی زندگی را نه مقصدی برای خود، بلکه سکویی برای خدمت و رساندنِ دیگران بدانید. در این مسیر شتاب کنید، نه از سرِ رقابت، بلکه از سرِ عشق و مسئولیتِ وجودی. معنای حقیقیِ «بودن»، در «همگامی» و «یاری رساندن به تجلیِ جمعیِ هستی» نهفته است.»
محمود صالحی راد مبدع هستیشناسی زنده و بنیانگذار مکتب محمود صالحی راد