
این روزها دارم تلاش میکنم در مورد یک قضیهای یک تصمیمی بگیرم. انتخاب کردن و نکردن هر کدام خوبیها و بدیهایی دارد اما با توجه به کارهایی که در آینده دوست دارم انجام بدهم، بهتر است که بزنم به دل ماجرا و بچسبم به قضیه. چند روزی هست که ذهنم درگیرش است و مدام قفل میکند و اجازه نمیدهد به کارهای دیگر برسم.
فرغون فرغون ترس ریخته به دلم و اولش خیال میکردم فقط ترسم از این است که جا بزنم و شروعش نکنم اصلا و باز بشود مثل تمام آن تجربههای ناکام قدیمی. بعد دیدم که نه، ترسم از این است که بروم توی دل ماجرا و بعد بلعیده شوم یا بیفتم ته چاه. و حالا میبینم که همۀ اینها هست و نیست.
میترسم که بترسم. نگرانم که بترسم. منظورم فققط صرفا ترسیدن نیست! منظورم حتی جا زدن به خاطر ترس نیست. منظورم این هم نیست که بارِ مسئولیت لهم کند و بیندازدم ته چاه!
میترسم به اطرافیانم ثابت شود نالایقم.
یعنی فهمیدهام تمام این ترسها مرتبط با خودم نبوده. مرتبط با اطرافیان است. ترسم این نیست که برای خودم یا کارهایم وقت نداشته باشم یا چمیدانم مجبور شوم از یک چیزهایی دست بکشم. که اینها تاوان معمولی هر انتخابیاند.
من میترسم ناامیدشان کنم.
همانطوری که در نوشتن داستانم فلج میشوم چون میترسم نتوانم خوب بپردازمش و میترسم که خوانندههای احتمالی ناامید شوند از خواندنش.
این مدت هی بیشتر دارم میفهمم که کل نگرانیِ من فقط بابت «بد به نظر رسیدن» بوده! برای من مهم نبوده که میرسم به هدف یا نه. حتی مهم نبوده که خودم چه حسی خواهم داشت. مهم این بوده که دیگران چه؟ نگاهشان، فکرشان، امیدشان. انگار که من مسئول امید دیگرانم!
حالا میفهمم چرا اینقدر بخشی غیرمنطقی از وجودم در این دو سال سخت کوشیده خودش را در ورزش غرق کند! تمریناتمان گاهی واقعا کمرشکنند! درد پشت درد است. توی کومیته هیچ کس رحم نمیکند و کبودی و دردِ فلجکننده بخشی از تمرین است. مربی میگوید ما با ضربه خوردن عضله میسازیم و عضلات و استخوانهایمان باید اینقدر آسیبهای ریز ببینند و ضربه بخورند که وقتی در مسابقه ضربه میخوریم هیچ دردمان نیاید. که استخوان و عضلاتمان کلفت شوند!
دیدم برای همین است که من عاشقش شدهام و رهایش نمیکنم. چون میخواهم یاد بگیرم فشارها را تاب بیاورم و حتی وقتی کمرم داشت میشکست جا نزنم و به خودم بگویم که تحمل کردنِ دردْ کسی را نکشته. حتی اگر قلبم داشت میایستاد!
میدانی منظورم چیست؟!
ترسم از این است که میترسم بترسم و جا بزنم. که نتوانم بار را تحمل کنم و باقی را ناامید کنم. برای همین است که توی باشگاه دهان خوم را صاف میکنم. چون میدانم طاقتم کم است و میخواهم که بیشتر شود. چون میخواهم از این چهاردیواری بزنم بیرون.
تمنا دارم که به چالش کشیده شوم و بی توجه به نتیجه یا نگاهها، سوکی پشت سوکی بزنم و چودان پشت گدان و برای زدن سر لحظهای تعلل نکنم. و بدانم که حتی اگر واقعا شکست بخورم و معلوم شود حریفم برتر بوده، لااقل میتوانم به خودم افتخار کنم که کومیتهام تمیز بود! نه که یک عمر از مقابله اجتناب کنم و فقط اضطرابش را به دوش بکشم.
خلاصه که بلی! فقط نیاز داشتم ذهنم را مرتب کنم. نتیجه اینکه باید انجامش بدهم!