
حس کرد روی دستش میسوزد. دستش را سراند زیر آستین. حس خارش و سوزش شدیدتر شد. آستینش را زد بالا. خطهای نامنظم، پوست تکهتکه شده و ردِ خون را دید. نفس عمیقی کشید. آستینش را کشید پایین. آرام رویش را مالش داد. لیوان آب را برداشت. سر کشید. چشمش خورد به ناخنهایش. سفیدی ناخنها احاطه شده میان سرخیِ خون. دلش به هم پیچید. بوی خون پیچید توی نفسش. معدهاش ترش کرد. بلند شد. پرده را کمی کنار زد. ناخواسته دستش را باز خاراند. خودش را لعنت کرد. حیاط خالی بود. دو ساعتی بود که خالی بود. اما میترسید از چشمانی که شاید مراقبش بودند. یا مزاحمی که بد موقع پیدایش شود. دستانش را حلقه کرد دور گردنش. داغ بود. کمی لرز داشت. عرق به تنش نشسته بود. خودش و عالم را لعنت کرد. چادرش را از روی صندلی برداشت. سر کرد. روبنده را انداخت. نفس عمیق کشید. از اتاقش بیرون آمد. کسی نبود. آفتاب میتابید رویِ نیلیِ درونِ حوض. برگ درختها برق میزد. تند از پلهها پایین آمد. نفسش را حبس کرد و تا راهروی کوچیک دوید. مکثی کرد. هیچ صدایی نبود. هیچ حضوری. دستش را به کلون در برد. خودش را که در کوچه دید بی هیچ فکری فقط دوید.