
تا حالا برات پیش اومده که بررای یه کاری حسااابی هیجانزده باشی اما همزمانش کلی ترس داشته باشی؟ و اینقدر ترس داشته باشی که از یه جایی به بعد اینقدر مردد شی که شروع کنی به دست کشیدن و بعدش هم بشینی بگی به خاطر فلان و بهمان نشد؟
چند وقته بیشتر از هر زمانی مطمئن شدمه که خیلی از نرسیدنهام از سر ترس بودنه. میترسیدم کنکور چیزی رو قبول شم که میخوام و بعد معلوم شه انتخاب خوبی نبوده و همزمان ترس برعکسش رو داشتم. اینا باعث میشد بیش از درس خوندن سرم گرم پیدا کردن منبع و بررسی رشتهها و فلان و بهمان باشه یا از شدت سر درد و تهوع دراز شم کف اتاق تاریک.
وقتی دانشجو بودم ترس اینو داشتم که درمانگر شم و معلوم شه به دردش نمیخورم و میترسیدم که رهاش کنم و معلوم شه اشتباه بوده رها کردنش. اصلا گرایش درست چیه؟ کار خوب چیه؟ بهتر نیست از اول کنکور بدم و انتخاب کردن رو به تعویق بندازم؟ ولی اگه فلان و بهمان و بیسار؟
تصمیم گرفتم نویسنده شم، قناد شم، هزار چیز دیگه شم و نشم و مدام دور خودم چرخیدم و مصاحبه شغلی رفتم و از نو برگشتم دانشگاه و خودمو اندداختم تو پروژههای ریز و درشت و هی فکر کردم که باید چی کار کنم و برنامه ریختم و هر باری دیدم که دارم نزدیک میشم یخ زدم.
من از اون دست آدمام که اول کار هیجان بالایی دان. همینطور ایده تراوش میکنم و خودمو خفه میکنم در امکان و احتمالات و همین به مرور واقعا خفهم میکنه! ترسام قدشون بلند میشن و روی هیجان و امید اولیهم سایه میندازن.
چند وقت پیش داشتم خودمو توبیخ میکردم که تو معتادی به هیجانِ امیدِ تازه. ولی جز اون از ترسیدن هم میترسم. از انتخاب کردن میترسم. از اشتباه کردن و احمق به نظر رسیدن. از تنبیه شدن. سرزنش شدن. میترسم که تصمیمم اوضاع رو بدتر کنه. میترسم امیدم واهی باشه. میترسم سیلی واقعیت رو تاب نیارم. میترسم از تموم امکانات محقق نشده. میترسم از اینکه هیچ چیزی شبیه تصویر ذهنیم نباشه. و میترسم که ترسام قد بکشن و رها کنم باز.