
میدونی، مسئله این نیست که چیزی که تو میخوای غیرممکن یا بده.
مسئله اینه که باور کردیه نمیتونی داشته باشیش.
چون بیفایده است،
اصلا مهم نیست،
خوب نیست.
به چه درد میخوره آخه؟
نون میشه یا آب؟
یا چرا باید خودتو به این همه زحمت و دردسر بندازی؟
چرا باید همزمان تو صدتا جبهۀ مختلف بجنگی؟
پس رهاشون کن. تو جبهۀ آرزوهات نجنگ. آرزوهایی که شاید فقط در حد رویا بمونن. به جاش حذف کن. هرس کن. اشتیاقتو کور کن. چشم خودتو از حدقه در بیار. که دیگه نبینی و چیزی جذبت نکنه. که فکر و خیال برت نداره. آدم باش. مسئول باش. فکور باش. منطقی باش. یه چیز رو انتخاب کن. چیزی که قطعی و تضمین شده است. بعد پاش بمون. بقیه چیزا رو بکش. بعدش بیا و با خودت و تموم اون فکرا و حسرتا بجنگ. خودت به خودت زخم بزن.
این چند روزی که بالاخره کسبوکار خودمو راه انداختم، برام خیلی خیلی عجیب بودن. کارهایی کردم که هیچ فکر نمیکردم بتونم. اما دیدم دارم جا میافتم. و این منو به گریه میندازه. چون اگه ۴ سال پیش این ترس و فکر مسخره رو انداخته بودم دور، شاید الان واقعا کافهام رو داشتم.
اون روزا گاهی تا بیش از ۱۰ ساعت در روز کار میکردم. مدام پای فر بودم. مشتریهای ثابت داشتم. همون ماههای اول داشتم به درآمد ثابت میرسیدم. کلی برنامه ریخته بودم برای خودم. حس میکردم زندگی ایدهآلمو پیدا کردهام. اما بعد ترسام زیادی قد کشیدن. منم اجازه دادم بقیه برام تصمیم بگیرن تا بتونم از زیرش در برم.
حالا میبینم اوضاع اونقدرها هم بد نیست! یعنی قرار نیست بمیری! همین الانشم بابام میگه اینهمه درس خوندی که مغازه بزنی؟ ۴ سال پیش هم میگفت درس خوندی که کیک بپزی؟
ولی همه بالاخره راه میان. عادت میکنن به خیلی چیزا.
همینطور خودت.
قطعا سخته!
ولی خب که چی؟
تا کی باید از ترس این چیزا عقب بکشم؟
از ترس اینکه داستانم خوب نباشه، درسی که خوندم هدر بره، مدرس خوبی نباشم، نتونم یه کافه راه بندازم...
به جهنم!
مگه نباید از یه جایی شروع کرد؟
نمیخوام ۳ سال دیگه که ۳۰ سالم شد بگم کاش زودتر قدم برداشته بودم.
حق میدم به خود ۲۳ سالهام که ترسیده بود.
اما حالا میبینم که جایی برای ترس نیست و با این بینش جدید باید قدم بردارم.
میبینم میشه به همۀ کارا رسید.
نه که ۱۰۰٪ براشون وقت و انرژی بذاری اما شدنیه حفظ کردنشون.
فقط لازمه فکر نکنی.
فکر نکن!
فکر نکن.
فقط برنامه رو بچین. تصمیمی که میدونی درسته رو بگیر و اجازه بده همه چیز پیش بره.
روزی ۴ بار اون مسیر رو میری و میای، اگه بخوای بابت مسیر شکایت کنی همش عذاب میشه. پس فقط برو و بیا.
بهش فکر نکن!
بشین کتاب بخون، عکسایی که گرفتی رو ادیت کن. یا فقط به مردم نگاه کن.
بی هیچ فکری.
بدون فکر کردن به خونه یا اینور یا اونور یا هر چیز دیگه.
بعد میبینی اگه کمتر فکر کنی، همه چیز اونقدرام بزرگ و ترسناک نیستن.
جدی هستن، اما ترسناک نیستن.
و ایرادی نداره که مسیرت رو عوض کنی. یا چند زمینه رو با هم پیش ببری. مهم اینه که امید داشته باشی برای گذروندن زندگیت. اشتیاق داشته باشی واسه قدمهای بیشتری برداشتن.
امیدوارم این چیزا یادم نره چهار صباح دیگه!