
نمیدونم چی کار کنم. نه که ندونم ها...
هی خوابیدم. هی بیدار شدم. هی خوابیدم. دلم میخواست بخوابم. سیرِ سیر.
ولی از اون طرف حس میکردم نباید جمعهامو، تنها روز و بخش خالی تو کل هفتهمو از دست بدم.
خواستم پا شم نشد. نمیخواستم. دوست داشتم لش کنم. گفتم جواب پایامامو بدم. دادم. گفتم برم اینستا جواب کامنتا رو بدم. دادم. دلم خواست بچرخم. چرخیدم.
همش پس ذهنم بود که دو سه ساعت دیگه برق میره و تو هی تو اینستا بچرخ تا یه امروزم که تو خونهای هیچ غلطی نتونی بکنی.
پس این فایل رو باز کردم که بنویسم. نه پتوم رو جمع کردمه. نه مسواک زدمه. نه موهامو شونه کردمه. راستش دلم میخواد هیچ کاری نکنم.
دلم میخواد فرنچ تست درست کنم. دلم میخواد بشینم و از پنجره پرندهها رو تماشا کنم. دلم میخواد برم حموم. دلم میخواد کمد و دراورامو مرتب کنم. لباسامو بشورم. کیک بپزم. غذای خوشمزه بخورم. دلم یه مهمونی خوب میخواد. نه از مهمونیای همیشگیمون که احتمال دلخوری و دعوا و بحث توش زیاده. دلم یه جمع آروم میخواد. جمعی که بتونی میونشون حس آرامش داشته باشی و نترسی از هر نفسی که میکشی!
دلم میخواد بشینم محتوای یه ماهمو درست کنم و زمانبندی کنم. دلم میخواد هیچ کاری نکنم و کارا خودشون انجام شن. دلم میخواد بشینم سر رمانم. دلم میخواد بیوقفه بنویسم. برقصم. بخوابم. بمیرم. نمیدونم چی میخوام.
پنجره رو از دیشب باز گذاشتم. دومین شبی بود که تونستم تنها باشم برای خودم. خواهرم مریضه و پیش مامان میخوابه. نیاز نیست بابت هر تکونی که میخورم ازش حرف بشنوم! دلم میخواد بشینم گریه کنم. دلم میخواد یه بابل بث داشته باشم و یه ساعتی ریلکس کنم و کتاب بخونم.
دلم میخواد سرحال باشم ورزش کنم. بزنم بیرون. آواز بخونم. برقصم. بخندم. دلم میخواد غرق شم. خفه شم. بمیرم.
دلم خیلی چیزا میخواد. ماجراجویی و تمرگیدن همزمان.
گوشم داره تیر میکشه. جدیدا دیگه اینطوری نیستم که فقط گاهی صداها رو درست نشنوم. الان یا متوجهشون نمیشم؛ انگاری که فوت کردن تو آب باشه! یا چیزایی میشنوم که کلا یه چیز دیگه است!
گاهی میشنوم یکی اسممو صدا میزنه. صدای قدم میشنوم. صدای حضور. سایههایی که از گوشۀ چشمم رد میشن. مامانم میگه مال خستگیه. مال اینه که درست به خودم استراحت نمیدم. که ذهنم زیادی شلوغه.
دلم برای باشگاه تنگ شده اما دلم نمیخواد برگردم. دلم میخواد رهاش کنم. دلم نمیخواد رهاش کنم. دو روز که ورزش نمیکنم تنم شروع میکنه به سنگین شدن. برای قدم برداشتن باید خودمو بکشونم.
نفسم هر روز داره سنگینتر میشه. هر روز فکر فکر فکر...
من دارم برای خودم زندگی میکنم یا دیگرون؟
این فکرِ زیاد خیلی بده. از هیچی نمیتونم لذت ببرم. تموم تصمیمات خودمو مدام زیر سوال میبرم. انگار دیگه هیچ مرزی نیست میون من و خواستههام و انتظارات دیگران. دیگه از هیچ چیزی مطمئن نیستم. حس میکنم هر کاری کنم بیفایده است. که هر چقدر هم مطمئن باشم از یه چیزی باز تهش اون انتخاب من نبوده و نیست و نخواهد بود. که هیچ وقت نمیتونم برای خودم تصمیم بگیرم. اصلا اجازهشو ندارم!
واقعا نمیدونم چی کار باید بکنم که این مغزم آروم بگیره و دو دقیقه خفه شه. تب، التهاب، دلپیچه، تهوع... میشه یه روزی برسه که عادی باشم؟ اصلا عادی چی هست وقتی همه دردمندن؟! شاید همون مردن بهتر باشه!