
یه روزایی مثل امروز بیدار میشم و همه چیز خیلی سنگینه روم. بیدار میشم و میبینم از همه چیز دلخورم. از اینکه منو اینقدر مؤدب و آروم تربیت کردنه! از اینکه آدم فضولی نیستم. از اینکه اجتماعی نیستم. از اینکه نمیتونم محکم سر مواضعم بایستم. از اینکه میبینم بدنم چطور داره فریاد میکشه و نمیتونم کاری براش کنم. از اینکه برمیگردن بهم میگن خب مگه کاری داره؟ باید اینو بگی. باید اونجور باشی. این یه تجربه شد برات. یاد بگیر. ولی بحث یاد گرفتن نیست. بحث اینه که مغزم فریز میشه. کلمهها رو گم میکنم و همه چیز آوار میشه روی سرم. بحث اینه که احساس میکنم همه چیز برام زیادیه. و نمیتونم حجم زیادی از یه چیزایی رو تحمل کنم. مدام نیاز دارم به عقبنشینی تا سیستمم باد بخوره و فرصت هضم پیدا کنم. دلخور میشم چون کافی نبودنم بارها کوبیده میشه تو صورتم.
یه روزایی مثل امروز با یه بدن به شدت خشک بیدار میشم. با کوچکترین تحرکی تموم سیستم عصبی و تعادلیم میریزه بهم. دستم درد میکنه. ورم داره. منو باز به فکر میندازه. باز ترس میاد سراغم که نکنه بالاخره ژنم کار بده دستم و لوپوسی رماتیسمی چیزی باشه. هی به خودم دلداری میدم که دو سال پیش تستی که واسه رماتیسم دادم منفی بوده و هی فکر فاکتورای دیگه رو میریزم دور. دستمو ماساژ میدم و ورزش میدم و تنم رو کش و قوس میدم بلکه مفاصل و عضلاتم نرمتر شن.
نمیتونم خودمو کنترل کنم و باز لنف ادم رو سرچ میکنم. باز وحشت میکنم و میافتم به گریه. آخه یه ژن چقدر میتونه معیوب باشه که مشکلات گوارشی و سوختوساز و هر کوفت دیگهای رو بکشونه با خودش و بیاره بریزه به جونم. و خب ژن هم تماما مقصر نیست. سبک زندگی هم هست. نه تنها ژن معیوب بلکه سبک زندگی معیوب هم بهمون دادن. عالی نیست؟
باز باید اون تصویرای وحشتناک از دست و پاهای به شدت ورم کرده رو از سرم دور کنم و به وسواسم واسه چک کردن بقیه نقاط بدنم غلبه کنم. هی به خودم بگم چیزی نیست و اون کلمۀ درمانناپذیر پیشرونده رو فراموش کنم.
نمیتونم جلوی گریهام رو بگیرم. نمیتونم جلوی این فکر رو بگیرم که راه انداختن کاروکاسبی خودم کار غلطی بوده. نمیتونم خودمو سرزنش نکنم که چرا همش میرم دنبال رویاهام و زندگی رو برای خودم سختتر میکنم.
گریه میکنم برای همه چیز. برای هماتاقی عزیزم که از هیچ چیزی برای ناراحت کردنم دریغ نمیکنه. برای خانوادهام که مدام خودمو پاشون قربانی میکنم اما اوضاع بدتر میشه. برای خودم که مدام خودمو فراموش میکنه. و من در این صبح جمعه به شدت خستهام.
راضیام ها! چیزهایی رو دارم به دست میارم که واقعا میخوام. اما فشارش داره خردم میکنه. نمیدونم. یه وقتایی حس میکنم ادامه دادن نمیصرفه و باید بیخیال شم. اما نمیتونم. و تهش فقط گریه کردن برام میمونه. و وحشتزدهام. من باید به شدت مضطرب باشم. اما نیستم. من مضطرب نیستم فقط خستهام. و نمیدونم باید چیکار کنم. میترسم که این مضطرب نبودن فقط یه پوشش باشه. که یه چیز بدتر در حال شکل گرفتن باشه و مضطرب میشم چون مضطرب نیستم. و استرس میگیرم چون اتفاقهای خوب و بد به سادگی میگذرن و اصلا اونقدر که فکر میکردم خانمان برانداز نیستن و نمیدونم. شاید واقعا مامانم راست میگه و من فقط دارم الکی بزرگش میکنم. همه چیزو. همه چیزو. فقط باید انجامش بدم. خیلی ساده. انگار که هیچی نیست. کلمهها رو به زبون بیار. لعنت بهش! واقعا لعنت به همه چیز. الان که عین چی گریه کردم بهترم. الان که بابت همه چیز غر زدم بهتر. پس بهتره که برم کارامو جمع کنم.