
دارم چه غلطی میکنم؟
واقعا نمیدانم.
فقط دارم یک کارهایی میکنم و سخت تلاش میکنم جلوی از هم پاشیده شدن روانم را بگیرم.
اتفاقها پشت سر هم رخ میدهند. فرصت ندارم هضمشان کنم. متنفرم از اینکه بیفتم در یک سیر سریع از رخدادها. نیاز دارم ارام و آهسته پیش برود همه چیز. اما حالا در موقعیتی هستم که نیاز دارم به بالا بردن سرعت. وگرنه همه چیز از هم میپاشد.
پس قدم پشت قدم.
قدم پشت قدم.
نفس عمیق.
سوزش ریهها را نادیده بگیر.
فشار درون سینوسها را نادیده بگیر.
حس خفگیِ وارد نشدن هوا به ریههایت را نادیده بگیر.
سرعتت را ببر بالاتر و گرفتگی عضلاتت را نادیده بگیر.
هوا را عمیق ببلع و سکتۀ ریههایت را نادیده بگیر.
و نمیدانم حتی دارم به کدام سمت میروم.
خیلی دلم میخواهد برایم مهم نباشد. اما وحشت کردهام. میخواهم بدانم دقیقا کجایم و قرار است به کجا برسم اما این واقعیت تلخ وجود دارد که قرار نیست به جای مشخصی برسم.
اصلا دلم نمیخواهد به جایی برسم. فقط دلم میخواهد در مسیر باشم. مدام و مدام. از نو.
دلم میخواهد هر باری که از نو شروع میکنم بهتر باشم. فرصت دوباره. زندگیِ تازه. ولی مشکل اینجاست که در تکرار مکرر گیر افتادهام. همان اشتباهها. همان اشتباهها. همان اشتباهها. و اگر باز بشود همان نتایج چه؟
اگر در یک لوپِ شکست گیر افتاده باشم چه؟
شاید طلسم شدهام. شاید بختم را بستهاند! شاید ستارۀ من زیادی دیر طلوع میکند.
با توجه به فال ساجویم بین ۲۵ تا ۳۵ سالگی تازه مسیرم را پیدا میکنم! اگر قبل از پیدا کردنش گم شوم چه؟
اگر زیادی به این بیهدف گشتنها عادت کرده باشم چه؟
اگر راهم را پیدا کنم اما دیگر نایی برایم نمانده باشد چه؟
چه کار میشود کرد؟
چه کار دارم میکنم؟
چه کار باید کنم؟
نمیدانم.
تنها کاری که بلدم ادامه دادن است و از نو شروع کردن.
معتادم اصلا به هیجانِ امید تازه. هی باید چاله بکنم و راه تازه پیدا کنم و به خودم وعدههای تازه بدهم و سر خودم را شیره بمالم و دروغهای خودم را باور کنم تا بشود یک روز و چند روز دیگر را هم سر کرد.