
تا حالا قطعا هزار بار برات پیش اومده که نتونی بشینی پای یه کار، کلافه باشی، حال نداشته باشی لباسا رو بشوری یا تا کنی یا اصلا اتاق رو جارو کنی. شده که ظرفها رو لعنت کنی و فقط به پختن غذا فکر کنی و نوشتن رو پشت گوش بندازی.
یه مدتی یه نظم سفت و سختی برای خودم گذاشته بودم. اگه چیزی رو میدیدم حق نداشتم رد شم! اگه میدیدم آشغال ریخته باید جارو میکشیدم. اگر ظرف هست همین حالا بشور، اگه لباساتو جمع کردیه از رو بند همین حالا تاشون کن.
اینگونه بود که یه مدت واقعا داشتم منظم میشدم! نه که شلخته باشم اما زیاد پیش میاد که بگم حالا بذارش برای بعد. زندگی کرده بودم نتیجۀ این حرف رو! برای همین تصمیم گرفتم یک بار برای همیشه دیگه بهش گوش ندم.
معلومه که شکست خوردم! ولی خب مهم برگشتنه! یه دورهای واقعا دیگه اجازه نمیدادم همه چیز با هم از نظم خارج شه و بالاخره یه طوری سعی میکردم یه نظم و مرتبیِ نسبی برقرار باشه اما این اواخر انگار که سرب ریخته بودن به تموم عضلات و سلولهام مخصوصا سلولهای مغزم. هی کارها رو پشت گوش انداختم و دیدم اوضاع داره از کنترل خارج میشه.
راه حلم چیه؟ واقعا فکر کردی کسی که اوضاعش خرابه راه حل داره؟ نمیدونم. شاید هم داشته باشم!
راه حلم برای خودم اینه که دوباره برگردم. دوباره تلاش کنم. تلاشهای خودم رو ببینم. خودمو گول بزنم! به خودم بگم اگه این کار رو اول انجام دادی مثلا یه قسمت از next level chef رو میتونی ببینی. یا اینکه بری تو اون بازیه به گسترش دادن رستورانهای زنجیرهایت برسی! ولی اول باید این کار و اون کار رو انجام بدی.
و واقعا خیلی مهمه که تلاش خودت رو ببینی و بهش افتخار کنی و براش ارزش قائل شی: آفرین به خودم که نذاشتم ظرفای صبحونه به ظرفای ناهار اضافه شن. بهبه! ببین اتاق چه تمیز شد بعد از برس و جارو کشیدن. کمد رو ببین حال کن که چه مرتبه و لباسا براساس مصرف و قدشون به ترتیب چیده شدن.
چه اشکالی داره قربون خودمون بریم؟ و نیز قربون بقیه؟! زیر بغل اعضای خونه هندونه بذار که بیشتر تو کارا کمک کنن.
یه چیز دیگه هم خیلی کمککننده است ولی پایهاش اینه که بتونی سر قول و برنامه بمونی؛ مشخص کردن یک روزهایی برای کارهای مشخص. مثلا سهشنبهها و جمعهها وقت جارو کردنه، پنجشنبهها روز لباس شستن و مثلا ماهی یکی دوبار یک تاریخ مشخص داشته باشی که یادت بیاره آشپزخونه یا کمدت رو عمیق و حسابی تمیز کنی.
و مهمترین نکته از بین همهههههه چیززززز!
این کارها رو تو لیست کارهای روزانهات وارد کن. این کارها رو کار حساب کن. تک به تکشون رو. تمیز کردن گاز و یخچال درست به اندازۀ تحقیق یا نوشتن مقاله وقت و انرژی میبره و اصلا هم کار پیش پا افتادهای نیست. لباس شستن هم درسته توسط لباسشویی انجام میشه اما بالاخره تویی که باید لباسارو بریزی توش، مایع بریزیی و تنظیمش کنی و بعدهم لباسها رو پهن کنی و وقتی خشک شدن جمع کنی و بذاری سر جاشون. پس مراحلش رو در نظر بگیر و وارد چک لیستت کن.
شاید اونوقت دیگه کمتر حس کنی که تنبلی و کمتر یادت بره که یه کارایی رو انجام بدی و حتی شاید کمک کنه برنامههات رو معقولتر بچینی.
خلاصه که همینا. اصلش میخواستم بیام بگم که هر وقت تو ذهنت این صدا نجوا کرد که فعلا ولش کن بذارش برای بعد سریع بزن تو دهنش و همون لحظه کارت رو انجام بده!
و تموم چیزایی که گفتم قطعا فقط درمورد کارهای روزمرۀ شخصی و خونه نبود، در مورد درس و پروژهها و کار هم صدق میکنه. مخصوصا اگه دیدی داری بیخودی توی سوشال میچرخی یا زیادی داری فیلم میبینی یا حتی کتاب میخونی، همون لحظه یه سیلی به خودت بزن!
اگه دیدی مشغول یه کاری هستی که از انجام دادن یه کار دیگه فرار کنی، با خودت صادق باش، کار اصلی رو شفاف کن برای خودت. بخشهاش رو مشخص کن و پاشو یه تیکهاش رو انجام بده.
بیا بگیم فقط همین یه قدم دیگه. فقط همین یه خط دیگه، یه ظرف دیگه، یه صفحۀ دیگه. شاید چکلیستمون بیشتر خط بخوره و آخر شب کمتر از خودمون بدمون بیاد!