
حقیقتا در دلم رخت میشویند و مضطربم و نگران که با این سن تازه باید چه گِلی به سرم بگیرم.
راضیه دیروز بهم گفت که هنوز زوده برای بحران هویتی، ستاره هم همیشه میگه دارم نهایت تلاشمو میکنم و نباید خودمو اینقدر دستکم بگیرم.
اما مغزِ مریضه دیگه، کاریش نمیشه کرد. مدام در حال اضطراره و حس میکنه دنیا داره به ته میرسه و هی سقلمه میزنه که دِ یالا! پس کِی؟ اصلا میخوای چه شکری بخوری بابت زندگیت؟
و من همه هیچ، همه نگاه! واقعا میخوام چی کار کنم با زندگیم؟
مامانم زیاد این سؤال رو ازم پرسیده، این اواخر جولیا کمرون از طریق کتاب راه هنرمند هم این سوال رو زیاد کوبیده تو سرم و من کلی بهش فکر کردهم و هنوز نمیدونم.
این ندونستن مضطربم میکنه. انگاری که آیه نازل شده که باید کامل و قطع به یقین بدونم قراره ۱٠ سال دیگه و ۵ سال دیگه و ۵٠ سال دیگه کجای زندگیم.
مهمه واقعا؟ داشتن دورنما آره مهمه، یه مقصدی که به سمتش قدم برداری. اما آیا فقط یه راه براش وجود داره؟ آیا باید غیرقابل تغییر باشه همه چیز؟
نمیدونم. اما دلم میخواد تو این سن تازه کمتر فکر کنم، بیشتر عمل کنم، زور بزنم که از این وایب هنرمند آزاد بودن و تن به خفتِ کار ندادن! در بیام و برم دنبال یه لقمه نون!
ولی آیا این کار ممکنه وقتی نمیدونم میخوام با زندگیم چی کار کنم؟
من مطمئنم که یک روزی باید یک کافه قنادی داشته باشم، پژوهشگر بودن در ادبیات جنایی رو دوست دارم و میخوام که نویسنده باشم. کنارش هم یه مشت علاقهٔ هنری دارم. خوشم
میاد دستام یه چیزی خلق کنن حالا میخواد کیک باشه یا لباس یا گوشت چرخکرده! خلق کردن اون چیزیه که من رو به وجد میاره.
اما نمیتونم یه نقطهٔ قاطع رو انتخاب کنم و بسته به مودم مدام دورنمام عوض میشه. آیا یعنی من نمیتونم زندگی خوب و مشخصی داشته باشم؟ عایا محکومم به فنا؟
گور عمهٔ این فکرا! چه مهم؟ اصلا به درک! دلم میخواد فکر نکنم و فقط هر چی پیش اومد رو بهش بچسبم.
اما اون وقت تهش به کجا میرسم؟ عایا میشم یه تخته پارهٔ شناور روی موج؟ آیا اشتباه کردم که نرفتم دنبال عقل سلیم و شغل ثابت و این حرفا؟ آیا...
عی بابا! من که دارم باز فکر میکنم.👩🦯