ویرگول
ورودثبت نام
یک جرم‌نویس جوان
یک جرم‌نویس جوان
یک جرم‌نویس جوان
یک جرم‌نویس جوان
خواندن ۴ دقیقه·۱ ماه پیش

بلغورهای ذهنی یک خستۀ عصبانی

عصبانی‌ام. از دست همه چیز. از دست خودم. از دست زمان. از دست مغزم. از دست بی‌حوصلگیی‌ام. از دست این حسی که همه چیز را با هم می‌خواهد. اما می‌ترسم گند بزنم به همه چیز. برای همین است که باید دست بکشم. باید از یک چیزهایی بگذرم تا بتوانم روی یک چیزهای دیگر بهتر کار کنم. که مغزم این‌قدر ویلان و سیلان نباشد. و اصلا این خوب نیست که آدم اضطرابش را با اعتیاد به کار بخواهد التیام بگذارد. چون فقط اضطراب‌های بیش‌تری نصیبش می‌شود. بگذار یک بار هیچ کاری نکنیم. مگر پارسال که هیچ نکردی چه شد؟ دنیا به ته رسید؟ مگر نه که به مرور تمرکزت بهتر شد و خردخرد کلی کار کردی؟ کلی درس داری برای خواندن. این‌طور که بویش می‌آید احتمالا یک سال بیش‌تر درس بخوانی.

نمی‌دانم. دل‌گیرم. از خودم و کم‌‌بودهایم، کم‌توانی‌هایم. تا کی قرار است که هی فرت‌فرت حالم بد شود؟ بدون این‌که مرض خاص و مشخصی داشته باشم، تمام مدت حالم خراب است. تا یک دو سه روزی کمی سخت می‌گیرم و می‌چسبم به کار بدنم شروع می‌کند به وا رفتن. وا دادن. عقب‌نشینی و تسلیم رخوت شدن. این‌طور که نمی‌توانم کاری کنم!

میانۀ گرداندن مغازه و سرگشتی در دنیای تازۀ کاسبی، خودم را در یک مشت هچل دیگر هم انداخته‌ام. لازم است هی برای خودم مرور کنم. هی به خودم یادآوری کنم.

دو پیشنهاد کاری گرفتم. پشت‌بند هم. هر دو را هم پذیرفتم. جایی ازشان چیزی نمی‌گویم. اما به گمانم این‌جا نه کسی این‌ها را بخواند نه من را بشناسد! پس می‌گویمشان. بلکه کمی جانم آرام شود.

اولی نوشتن یک پروندۀ جنایی برای یک بازی است. از این بورد گیمی‌طورها. پرونده‌های کارآگاهی یک‌بار مصرف که به هدف سرگرمی طراحی می‌شوند. پذیرفتم و نمونه‌‌ای که خواسته بودند را نوشتم و فرستادم و مصاحبه را تکمیل کردیم و کار را استارت زدم و قرارداد بستیم و هم‌چنان در حال پیش رفتنم.

دومی فیلم‌نامه‌نویسی است. اثر یک دزدی در خودش دارد اما بیش از این‌که جنایی باشد روان‌شناختی است. طرحی است که آماده است و حالا وظیفه‌ام این است که به نویسنده کمک کنم اثرش را بکوبد و از نو بسازد. در این میان یک فیلم‌نامۀ انیمیشن هم فرستاد. خیلی خیلی کوتاه. آن را هم ویرایش کردیم. حالا هم فیلم‌نامه. که اگر بشود می‌توانم یک نفس راحت بکشم و شاید بالاخره کمی خودم را باور کنم.

اگر یک موقعیت دیگر بود، اگر چند ماه قبل بود، عمرا اگر قبولشان می‌کردم. در می‌رفتم قطعا. اما این‌بار به طرزی عجیب نخواستم که فرار کنم. همان طرز عجیبی که مجموعه داستانم را فرستادم برای انتشار و حتی یک ریزه هم تبلیغش را کردم. همان احساس غریبی که باعث شد بمانم پای حرفم و مغازه را راه بیندازیم. انگار می‌ترسم زودی ۳۰ سالم شود و دستم خالی بماند.

نمی‌دانم. اما می‌دانم که می‌خواهم کارهایی کنم. هر چند که این حس ممکن است یعنی گاهی این‌طوری می‌کند که زیادی مرا در هچل بیندازد. باید همیشه حواسم باشد که زیادی دیگر بار بلند نکنم.

 و این‌بار کردم. میان دانشگاه و مغازه و گیم و فیلم‌نامه، برای خودم تدریس هم تراشیدم. اما بعدش دیدم اصلا نمی‌توانم. نمی‌رسم و مغزم نمی‌کشد که تبلیغی کنم. و استرس کارهای جاری‌ام به حدی است که دیگر کشش کارهای دیگر را ندارم.

این است که امروز تصمیم گرفتم بیخیالش شوم. درد داشت. صبح هم آخرین تیر ترکشم را زده بودم. اما می‌دانستم بی‌فایده است. پس بیخیالش شدم. تدریس باید برود برای بعد. برای وقتی که پرونده‌ای که ساختم آمد توی بازار و فیلمی که در ساخت و پرداختش شریک بوده‌ام آمد روی پرده. لیسانس منحوسم را که بالاخره گرفتم، آن وقت می‌توانم به تدریس هم فکر کنم.

این لیسانس دومم هم زیادی نحس شده. این میان یک دانشگاه عوض کرده‌ام، دو بار شکافه شده‌ام (یک‌بار عمل جراحی، یک‌بار جراحت شدید هنگام آشپزی)، دوبار جنگ شده، دو بار مرخصی تحصیلی گرفته ام و می‌ترسم دو سال دیگر یا چمی‌دانم یک فاجعۀ دوگانۀ دیگر رخ بدهد.

می‌دانم که روایت کردنم تعریفی ندارد. نمی‌دانم شاید هم دارد. این‌قدر نزدیک می‌شوم به خودم و افکارم که کلیت و صورت ماجرا از بین می‌رود. شاید هم نمی‌رود. شاید آن‌قدرها هم کسل‌کننده نیستم. شاید واقعا یک چیزی از من در میاید! شاید واقعا یک جرقه‌ای، مهارتی چیزی در من هست که پیشنهاد هم‌کاری گرفته‌ام.

اماتدریس. تدریس باید بماند برای بعد. باید در مقابل وسوسه‌اش حساااابی مقاومت کنم. تدریس باید برای وقتی باشد که آدم یک کرور تجربه دارد برای عرضه کردن. نه وقتی که تمام دانشت را از کتاب‌ها کشیده‌ای بیرون و تمامش را کامل زندگی نکرده‌ای.

خلاصه که همین‌ها! فقط یک چیزی گلوله شده بود سر دلم و نیاز داشتم به کمی نق و ناله و تعریف کردن.

امیدوارم که بتوانم از پس همه چیز بربیایم. و بتوانم فعلا حالاحالاها بیخیال تدریس شوم. کلی کار هست که باید انجام بدهم و پایبند تدریس شدن مرا از تمامشان می‌اندازد. حالا در موقعیتی‌ام که باید عادت کنم به هر روز از خانه بیرون رفتن و ساعت‌ها بیرون ماندن و برای منی که‌ آلرژی محیطی دارم کار طاقت‌فرسایی است. بدنم عین چوب خشک شده و حس می‌کنم رباتی هستم نیازمند روغن‌کاری.

باید استرس‌ها را کم‌تر کنم. بلکه مغز و بدنم کمی نفس بکشند. این‌قدر هیجان هم دیگر برای آدم خوب نیست!

۰
۰
یک جرم‌نویس جوان
یک جرم‌نویس جوان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید