ویرگول
ورودثبت نام
یک جرم‌نویس جوان
یک جرم‌نویس جوان
یک جرم‌نویس جوان
یک جرم‌نویس جوان
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

امید، امید و امید


یه آهنگی داره پخش میشه و یه جاش یه چیزی می‌گه تو این مایه‌ها که یه روز یه مردی با اسب سفید میاد و از این شهر سرد می‌بردت.

فکریم کرد. چرا همش منتظر یه روزی هستیم که بیاد؟ یه کسی که بیاد؟ امید... آینده... چرا همه چی رو به چیزی ورای امروز گره می‌زنیم؟
چرا امروز رو تحمل می‌کنیم به این امید که فردا بهتر باشه؟

چرا منتظر یه اتفاق بیرونی هستیم؟

چرا منتظر یه شخص خاصی هستیم غالبا؟

پس ما این‌جا چی هستیم؟ یه موجود ناتوان و منفعل که باید منتظر بمونه؟

من هیچی نمی‌دونم. فقط دارم سؤال می‌پرسم.
برام سؤاله این رفتار بشر.

این میل که صبر کنیم تا ببینیم چی پیش میاد.

پس حالا و الان چی می‌شه؟

می‌دونم یه وقتی چاره‌ای نیست و راهی نیست ولی می‌شه عوضش یه کار دیگه کرد. نمی‌شه؟


مثلا بر فرض من الان در موقعیتی هستم که نمی‌تونم فلان کار رو کنم یا بهمان جا برم. در عوضش چی کار می‌تونم بکنم؟

این سؤال‌ها رو دارم می‌پرسم چون یه عمر اسیر ناامیدی شدم. یه عمر گولِ امید بیخودی رو خوردم. یه عمر به خودم وعده دادم و از درد ناکامی به خودم پیچیدم. ولی عایا تمام ماجرا فقط همینه؟

خواستن و نشدن؟

یعنی زندگی من هیچ وجه دیگه‌ای نداشت؟ هیچ چیزی جز اون چیز درش مهم نبود؟ چرا باید اون‌قدر خودمو عذاب می‌دادم برای چیزی که حالا حتی فکر کردن بهش باعث می‌شه احساس حماقت کنم؟ چرا در یک برهه‌هایی یک چیزهایی این‌قدر باید برامون مهم شن که از تمام زندگی چشم‌پوشی کنیم؟

چرا با دیدن کوچک‌ترین اتفاق نامبارکی تمام ساختارمون باید به هم بریزه و سریع برداشت کنیم که معنیش چنین و چنانه. که مغزمون بگرده دنبال تفسیر و بهونه و بریزیم بهم و نتونیم هیچ کاری کنیم و سریع به این نتیجه برسیم که بهتره هیچ نکنیم! که لایق هیچ نیستیم. چون مرتب داره اتفاقای بدی می‌افته. اونم دقیقا زمانی که خیال می‌کنیم یک قدمی برداشتیمه یا کمی شادیم.

بحثی می‌شه، کسی چیزی می‌گه، عصبی می‌شیم، یا اصلا قضیه ما نیستیم اما جو متشنج رومون اثر می‌ذاره. خودمون رو با خود و بی‌خود مقصر می‌دونیم و دستمون به کاری نمی‌ره و غم جوری وجودمونو پر می‌کنه که مغزمون از کار می‌افته و بعد خشممون نسبت به خودمون و جهان شعله می‌کشه و از نو توی غم دفن می‌شیم و از دیدن سیرِ گذارِ روزگار به وحشت و لرز می‌افتیم و یقین حاصل می‌کنیم که هیچ نخواهیم شد. هرگز. هرگز.

ولی زندگی خیلی چیزا داره. این روزا دارم سعی می‌کنم پذیراتر باشم، مهربون‌تر باشم با خودم. فرصت بیش‌تری بدم به خودم. همه چیز رو نندازم گردن خودم. خودمو این‌قدر مقصر ندونم. به خودم حق بدم. فضا بدم. قبول کنم که تو یه چیزایی هرگز، یا لااقل حالاحالاها قرار نیست بتونم کاری کنم یا کسی بشم! و اینا کاملا حسای درستی هستن.

چون عوضش خیلی کارای دیگه هست که می‌شه کرد. در مدت زمانی که منتظر جواب آزمونی می‌تونی فیلم ببینی، برقصی، غذا بپزی. چون نگرانیِ تو باعث نمی‌شه کائنات بهت جواب مثبت بده!

سررسید فلان چیز داره می‌رسه و تو هنوز نتونستی خودتو برسونی؟ غصه خوردن و فلج شدن و مویه کردن چیزی رو حل نمی‌کنه.

می‌تونی بگردی دنبال راهی و اگر نیست سعی کنی مغزتو آروم کنی تا بتونی بهتر فکر کنی یا فرصت‌های احتمالی رو کشف کنی.

این روزا دارم به این فکر می‌کنم که شاید «اعتیادم به هیجان و امیدِ شروع دوباره» خیلی هم چیز بدی نباشه!

چه ایرادی داره که مدام از نو شروع کنی؟ که مدام راه عوض کنی؟ که وقتی اضطراب هوار میشه به دلت با شکلاتای خوشمزه روحتو اروم کنی؟

نمی‌دونم. هنوز در حال کشف کردن و پرسیدن و گشتنم.

#ذهن_گفتار

یادداشت
۰
۰
یک جرم‌نویس جوان
یک جرم‌نویس جوان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید