به نام خدا
سلام
امروز دیدم مامانم متن هایی که سال های پیش نوشته بودم رو نگه داشته .
خیلی ممنون مامان :)
یه متن رو خیلی دوست داشتم که تقریبا مال 11 یا 12 سالگیمه
متنم این بود :
زندگی ما آدما شبیه یه پازل میمونه
بعضی هاشون 100تیکه 200 ، 500 یا حتی هزار تیکه است .
بعضی هامون زودتر به آخرش میرسیم بعضی هامون دیر تر ولی مهم اینجااست که اخر پازل هممون قشنگه
توی درست کردن پازل نمی تونیم از روی هم تقلب کنیم، نمیتونیم پازل خودمون رو با مال کس دیگه مقایسه کنیم چون هر کدوممون یه طرح و یه سری تعداد و پازل مختص به خودمون می سازیم .ولی پازل درست کردن راحت نیست ، هر چقدر هم که حرفه ای باشیم باید براش وقت بزاریم تا بتونیم به آخرش بریم و با مقاومت ، صبر ، تلاش به آخرش میرسیم ولی بعضی هامون وسطش خسته میشیم دیگه اونجوری که باید و شاید به ساخت پازل مون ادامه نمیدیم .
بعضی وقتا هم خودمون پازلمون رو خراب میکنیم ، با گم کردن یه تیکه یا با خراب کردنش یا حتی با دوست نداشتنش مثلا اگه به هیچ وجه راضی نشیم یه تیکه رو توی پازل مون جا بدیم اون موقع با حسرت به درست شدن پازل دیگران نگاه می کنیم و نمیتونیم پازل قشنگی رو به آخر برسونیم اما اگه هر چقدر هم که یه تیکه رو دوست نداشته باشیم اما ازش استفاده کنیم پازل مون درست میشه یا بعضی وقت ها یه تیکه خراب میشه یا حتی خرابش مکنیم شاید اولش ناامید بشیم اما میتونیم اون تیکه ی خراب رو بچسبونیم شاید اولش همش به چشم بیاد ولی وقتی پازل مون تموم بشه و به آخرش برسیم انقدر جذابیت داره که اون تیکه ی خراب دیگه به چشم نمیاد .
البته متنم ادامه داشت اما فکر می کنم تا همین جا کافی باشه
حالا که دوباره متن رو مطالعه کردم ، فکر می کنم پازل شبیه زندگی نیست بیشتر شبیه موفقیته ، تمام کردن پازل میتونه هدف باشه و تک تک، تکه های پازل انتخابات و تلاش های ما .
و اینکه فکر می کنم بعضی جاها بهتره که آدم به چیزی که میخواد نرسه اما به زور تکه ای که به دلش نمیشینه رو وارد نکنه ، توی همه ی تصمیم های زندگیمون یک چیزی میدیم و یک چیزی میگیریم اما باید حواسمون باشه که ارزش چیزی که از دستش میدیم کمتر از چیزی که به دستش میاریم نباشه
شما فکر می کنید زندگی شبیه چیه؟؟