
به نام خدا
به طور احمقانه ای میخواست دوباره آن کار را انجام دهد
از ماشین پیاده شد . مثل همیشه آنجا خالی بود
فقط ماه بود که چهره اش مشخص بود . همان گرمای همیشگی را داشت
اما تنها گرمایی که نبود گرمای وجوداو بود، صدای خنده های او بود،
به خود قول داده بود تا بار دیگری به خاطر او اشک نریزد اما این بغض باری دیگر شکست ، منتظر بود صدای زیبایش بلند شود و بگویید : من چه کارم که تو گریه میکنی؟؟؟ تا وقتی من هستم حق نداری گریه کنی .
راست میگفت تا او بود دلیلی برای اشک ریختن نبود