
به نام خدا
سلام به همگی
خوشحال میشم که نظرتون رو درباره ی این قسمت از رمانم بدونم :
مقدمه :
زندگی همیشه برامون سورپرایز های عجیبی داره ، از اول دنیا ادما میدونستن که زندکی همونجوری که اونا دوست دارن پیش نمیره یجورایی یه کاری باهات میکنه که بزرگترین مشکل دیروزت بشه کوچکترین مشکل امروزت در کل انگار دوست داره با آدما بازی کنه ، دوست داره همه چیز رو بهم بزنه حالا بعضی وقتا بیشتر بعضی وقتا کمتر ، بعضی وقتا بهتر میشه بعضی وقتا بدتر بعضی وقتا همون زندگی یه کاری باهات میکنه گه خیلی عجیبه و یه جایی به خودت میای و به زندگی که قبل از این ماجرا داشتی فکر می کنی و با خودت میگی من چجوری رسیدم به اینجا؟؟میرسی به یه جایی که برات اشنا نیست و هیچ چیزی عادی نیست بعضی وقتا اتفاقایی که میفته هیچ ربطی به این که تو چقدر تلاش کردی نداره فقط باید از اون مرحله بگذری تا بتونی بری مراحل بالاتر بعض وقتا میشی تنها ترین ادم دنیا چون هیچ کسی پشتت نیست بعضی وقتا اونقدر زندگیت توی تاریکی غرق میشه که حتی خودتم نمیتونی خودتو ببنی اما همون موقع خدایی هست که توی بدترین شرایط همچنان پشتته و حتی توی اون روزهای تاریک میتونه تورو پیدا کنه اما ما به ادما دلبستیم به ادمایی که ممکنه بمیرن ، ولت کنن ، ازت ناامید بشن ، یکی دیگه رو به تو ترجیح بدن بعضی از ماها هنوز یاد نگرفتیم که باید به خدا و خودمون دل ببندیم تنها کسانی که هیچ وقت تنهامون نمیزارن . توی زندگی منم یه همچین اتفاقی افتاد و رسیدم به یه جایی که با خودم گفتم : من چجوری رسیدم به اینجا؟؟
فصل یک:
با صدای بلندی گفتم :تقصیر توعه بهت گفتم که مرغ هارو آماده کنی
آب دهانش رو قورت دادو سعی کرد که آرامشش رو حفظ کنه ولی موفق نشد و با خشم گفت : مگه بهت نگفتم که نباید این سوپ اشغال رو درست کنی ؟؟؟ الکی وسایل رو هدر دادی به هیچ دردی هم نخورد
تا اون موقع داشتم تلاش می کردم که گریه نکنم اما یهو اشکام سرازیر شدو با مخلوطی از غم و اعصبانیت گفتم: خیلی هم خوب بود
گفت : اره اگه خوب بود بابا حالش انقدر بد نمیشد
اشکام پشت سر هم دیگه میومدند و حتی یه لحظه هم دست از ریختن برنمیداشتند، دیگه هیچ کنترلی روی اشکام نداشتم و گفتم: ازت متنفرم هلش دادم و رفتم روی مبل دراز کشیدم وپتو رو روی سرم کشیدم ، همونطور که اشک میرختم یاددو هفته ی پیش افتادم موقعی که هیچ کدوم از این اتفاقا شروع نشده بود و هیچ مشکلی نداشتیم . یادش بخیر
.
.
.
.
با مامانم وبابام روی مبل ها دراز کشیده بودیم و سریال مورد علاقمون رو نگاه میکردیم البته من نمیتونستم بدون حرف زدن فیلم رو نگاه کنم دوبرابر دیالوگ بازیگر ها من درمورد سکانس ها نظر میدادم و کلی با مامانم و بابام میخندیدیم . صحنه ی فیلم خیلی حساس شده بود و من همش بالا و پایین میپریدم و با ذوق میگفتم: وایی الان چی میشه؟بالش رو توی دستام فشار میدادم و گفتم: بنظرتون دختره میمره؟
بابام مثل همیشه با خنده گفت: نمیدونم ماام اولین باره داریم نگاه میکنیم
خندیدیم و دوباره به دیدن فیلم مشغول شدیم که یهو گوشی مامانم زنگ خورد گفتم: لطفا جواب نده
مامانم نگاهی به گوشی انداخت و گفت: نمیشه داییته باید جواب بدم
بابام دوباره سرفه ای کرد که باعث نگرانش بشم و حالش رو بپرسم اما مثل همیشه گفت: خوبم
گوشم رو به صحبت های مامانم وداییم تیز کردم
مامانم میگفت:اره خونه ایم - اره حسنا هم هست - اره اره حتما
سرم رو پرت کردم روی مبل وای نه فقط همینو کم داشتیم
این داستان ادامه دارد ...
منتظر انتقادات و پیشنهادات شما عزیزان هستم .
متشکرم