ویرگول
ورودثبت نام
A Pure Stomachache
A Pure Stomachacheهنوزم انتظار آن روز را می‌کشد. روز خوب اثرانگشتی.
A Pure Stomachache
A Pure Stomachache
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

نامه شماره ٢

زهرای عزیزم

می دانی که مدت هاست ندیده ام تو را. و نیز می دانی که با رفتنت چقدر ضربه خوردم. در درجه اول، تو، معلم من بودی، یعنی جزوات و کتاب هایی را، آنچنان که مادری آب و دانه را، بلغور می کردی و می خوراندی. اما من از تو راه و رسم زندگی را آموختم. آموختم برای انسان خوبی بودن، برای انسان بودن، نیاز نیست حد اعلا را بخواهی. می توانی به سادگی و در ناحیه ای دور افتاده زندگی کنی و خوب باشی. خوب بودن، در همیشه مراقب مردم و اطرافیان بودن نیست. من از تو آموختم گاهی با پوشیدن چند دست لباس تمیز و نو و افشاندن عطر، می توان هم حال خود را خوب نگه داشت و هم حال امید را. من از تو آموختم خوب بودن و پراکندن نیکی ، تنها در کمک کردن به دیگران نیست. گاهی با تمرکز بر خود، لباس خود، حرف خود، چهره خود، پوست خود، بهتر می توان به دیگران و اولا خودمان کمک کنیم. می دانی؟ من نباید آن حرف را می زدم. دو سال گذشته است، آری. اما خاطرات و حسرت ها، هیچ وقت نمی میرند. درازگویی را به یک سو می نهم. مرا ببخش اگر نتوانستم آنچنان که تو می خواستی باشم. ببخشم. که من هنوز در حال تجربه کردنم و آموختن. اگر نمی توانم جایی که باید داد بزنم، جلو بروم و حقم را بگیرم؛ یا اگر هنوز بعد گذشت چهارسال در محله دانشگاه، احساس غریبی می کنم، به خاطر هیچ کس نیست. تقصیر و کوتاهی از خودم است. امیدوارم و تمام تلاشم را می کنم که هیچ وقت مایه ی سرافکندگی تو و مادر نشوم. خانم معلم! روزِت مبارک♡

با عشق و صداقت

رضا

۲
۰
A Pure Stomachache
A Pure Stomachache
هنوزم انتظار آن روز را می‌کشد. روز خوب اثرانگشتی.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید