هرگاه ناراحت بود به سراغ دفترش میرفت
و مینوشت...
مینوشت از حالش ...
از درد هایش...
از زخم هایش...
از او...!
از او مینوشت...
همه ی اینها بهانه ای بود تا نامه ای دیگر برای او بنویسد...
تا باز هم برای او بنویسد و او نخواند...
تا بازهم کاغذی دیگر را مچاله کند و در سطل اشغال اتاق کوچکش بیندازد...
اینبار ولی به سراغ دفترش نرفت
اینبار توانی نداشت تا نامه ای بنویسد
اینبار لبخند زد و به همه گفت دیگر نمینویسد
که دیگر یاد او نمیکند
که دیگر حالش خوب است...
لبخندی زد و درد هایش را پنهان کرد...
خودنوشت
AH7514