حامد مصباح. ورودی 97 کارشناسی هوافضا
اگر کمی درون بقیۀ دانشکده‌ها بگردید، به تعدادی اعلامیه با عنوان چای با استاد یا امثال آن برخورد می‌کنید. از معروف‌ترین آن‌ها می‌شود به چای با استاد دانشکدۀ فیزیک اشاره کرد که به‌صورت منظم هرهفته برگزار می‌شود؛ اما چرا دانشکدۀ هوافضا چای با استاد ندارد؟ چون یک جایگزین گمنام دارد، «محافل دانشکده‌ای»! اگر تا به حال این اسم را نشنیده‌اید، به دلیل این است که شاید خیلی‌ها نشنیده‌اند و اگر این اسم را شنیده‌اید و توانستید جزو معدود انسان‌های انتخاب‌شده و شایسته‌ای باشید که توانستند به این محفل راه پیدا کنند، به جایگاهتان غبطه می‌خورم. اگر بخواهم توضیحی مختصر راجع به این محفل بدهم، داستان محفل این‌گونه است که یک سری از دانشجوها می‌روند پیش یکی از اساتید و می‌گویند جناب استاد! ما جمعی دانشجو هستیم و اکثراً خوابگاهی. اگر امکانش را دارید یک روز به جای مردود کردن دانشجوها، بی‌توجهی به دانشجویان دکتری و طرح سوالات امتحانی، غذایی مختصر تدارک ببینید که در کنار بقیۀ اساتید، دانشجویان و حضور گرمتان تناول کنیم. حالا علاوه بر خوردن غذا و پذیرایی کردن از خود، یک سری برنامه‌های دیگر هم در این میان تدارک دیده شده؛ مثل صحبت اساتید راجع به مشکلات و نیازهای دانشکده و برنامه‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت برای پیشرفت دانشکده که اگر بخواهیم با خودمان روراست باشیم، این‌ها دلایل اصلی و یا حتی فرعی رفتن بچه‌ها به این محافل نیستند. دلیل اصلی، همان‌طور که بالاتر عرض کردم، خوردن غذای تدارک‌دیدۀ اساتید است که شاید بتوانیم ذره‌ای از محبت‌هایشان در پایان‌ترم را جبران کنیم.
چندهفته پیش، یکی از اساتید محفلی برگزار کرد که بنده توفیق شرکت نداشتم؛ اما هم‌اتاقی‌ام توانست در این ضیافت شرکت کند. حدود ساعت یازده شب، دیدم سراسیمه در اتاق را باز کرد و گفت حامد کمک، دستش یک سبد بود که به نظر سنگین می‌آمد. منم ترسیده‌بودم و پرسیدم چه شده؟ بهم گفت که بروم و بقیۀ غذا‌ها را از داخل اسنپ بیاورم. منم ازش پرسیدم مگر چهار نفر نبودید؟ او هم جواب داد بالاخره برای کسب غنیمت باید شهید داد. این‌جوری شد که پنج سبد غذا از استاد محترم کم و به ذخایر خوابگاه‌های دانشجویی اضافه شد.
اما خب نباید از حق بگذریم؛ به‌طور مثال، در آخرین محفلی که برگزار شد از اهمیت ایجاد کردن خزانۀ اطلاعاتی از فارغ‌التحصیل‌های دانشکده صحبت شد، که با موافقت همۀ حضار روبرو شد. در آخر همه با تایید اینکه ایجاد این خزانۀ اطلاعاتی می‌تواند به نفع دانشکده باشد، به رأی متحدی رسیدند و بعد از آن، به خودشان به خاطر این اتحادِ رأیِ دلیرانه تبریک گفتند و پس از آن، مثل اینکه صحبتی انجام نشده‌باشد به فعالیت درون محفل ادامه دادند.
الان شاید چند نفر از دانشجویان این فکر را داشته‌باشند که چرا ما تا الان راجع به این محافل چیزی نشنیده‌ایم و بار اول هست که راجع به آن صحبتی را می‌شنویم. نحوۀ اطلاع‌رسانی برای شرکت در این محفل به این صورت است که داخل یک گروه تلگرام، که تعداد عضوهای آن نسبت به تعداد دانشجوهای دانشکده به صورت واضحی کمتر است، یک فرم گوگل تهیه می‌شود که درون آن از علاقه‌مندان به شرکت در محفل خواسته می‌شود که اطلاعات خودشان را وارد کنند، تا به‌نوعی نوبت بگیرند برای شرکت در این محفل. جدای از این که تعداد اشخاصی که شرکت می‌کنند خیلی محدود است، هیچ نوع اطلاع‌رسانی خارج از گروه تلگرام هم برای دانشجویانی که راجع به این محافل اطلاع ندارند انجام نمی‌شود. به صورت خلاصه بخواهیم بگوییم، می‌شود این محافل را به گروه‌های مافیایی در دورۀ آل‌کاپون[1]تشبیه کرد که تا وقتی که یکی از اعضای مافیا را نشناسی، نمی‌توانی وارد مافیا شوی. شاید بتوان تقصیر این عدم اطلاع‌رسانی را به گردن برگزارکنندگان این محافل انداخت، چون بالاخره از استاد میزبان انتظار نمی‌رود که بخواهد در ورودی دانشکده قدم بزند و دانشجوها را به صورت انفرادی دعوت کند. شاید بشود ساده‌ترین روش را زدن یک اطلاعیه بسیار ساده در تابلوی اعلانات ورودی دانشکده دانست که اطلاعات لازم را برای در تماس بودن افراد مشتاق به شرکت با برگزارکنندگان درون خود جای داده‌باشد؛ اما به جای این‌گونه اطلاع‌رسانی‌ها، در ورودی دانشکده شاهد تبلیغات سرویس تاکسی اینترنتی ماکسیم، نیازمندی به همخانه و از این قبیل اطلاعیه‌ها هستیم.
سوالی که در اینجای صحبت برای خود بنده هم حتی ایجاد شده، این است که کدام یک از گروه‌های دانشجویی مسئولیت هماهنگی و برگزاری محافل را بر عهده دارد. چون تا آن‌جایی که من خبر دارم، برگزاری محافل به این شکل را نمی‌شود جزو مسئولیت‌های هیچ‌کدام از گروه‌های دانشجویی دانست؛ اما با این حال می‌بینیم که عده‌ای از دانشجوها که در افراد آن تغییر چندانی هم نمی‌بینیم، پیگیر برگزاری محافل هستند. شاید بتوان این عدم اطلاع‌رسانی درست را به آن‌ها نسبت داد؛ اما از آن‌جایی که مسئولیت برگزاری محافل بر گردن کسی نیست، این عده را نمی‌شود مسئول این عدم اطلاع‌رسانی دانست. شاید مشکل کار این باشد که هیچ گروه خاصی پیگیر این عمل نیست؛ اما اگر به‌طور مثال صنفی دانشکده کوتاهی کرده‌بود، اسباب پیگیری مهیا بود و می‌شد این کوتاهی کردن و مهیا نکردن شانس برابر برای تمام دانشجویان را پیگیری کرد، اما در حال حاضر هیچ گروهی مستقیماً مسئولیتی در این زمینه قبول نکرده و افرادی که در محافل شرکت می‌کنند به‌ظاهر تصادفی انتخاب شده‌اند.
یکی از وجه‌های نادیده گرفته‌شدۀ وسط این داستان، این است که محفل تقریباً به صورت اختصاصی برای دانشجوهای پسر برگزار می‌شود و محفلی که امکان شرکت دانشجویان دختر دانشکده در آن مهیا باشد یا نیست ویا تعدادش به‌صورت محسوسی کمتر از تعداد محفل‌هایی است که برای پسرها برگزار می‌شود. من حتی از نحوۀ برگزاری آن هم بی اطلاعم، چون وقتی از چند تن از دانشجوها پرسیدم آن‌ها هم ابراز بی‌اطلاعی کردند و این بار هم مهر تاییدی بر عدم اطلاع‌رسانی‌ای که پیرامون این جلسات را گرفته‌است، زده‌شد. این مشکلی است که حتی وجود آن در باقی دانشکده‌ها مایه خندۀ دانشجویان دانشکده می‌شود؛ اما در دانشکدۀ هوافضا طبق معمول هیچ چیز عادی نیست و همه‌چیز با ضریب اطمینان بسیار کم انجام می‌شود. تنها و بدیهی‌ترین راه‌حلی که بنده در حال حاضر می‌توانم به آن فکر کنم، ایجاد شرایط برابر برای حضور دختران و پسران در این محافل است؛ اما گویی هیچ‌کسی این پیگیری را انجام نمی‌دهد و هنوز هم اشخاصی به همین‌گونه برگزار شدن محافل اصرار دارند. البته این پیشنهاد در صورتی قابل اجرا است که پیگیری درخور آن هم انجام شود که در حال حاضر و در شرایطی که این محافل به صورت آزاد برگزار می‌شوند، پیگیری این پیشنهادها شاید تنها به ممارست دانشجویان دختر منتهی شود. حال اینکه این مشکل فقط در محافل با استاد دانشکدۀ هوافضا دیده می‌شود و برنامه‌های مشابه دانشکده‌های دیگر یا بدون محدودیت و یا حداقل با برنامه‌ریزی مناسب برای شرکت آقایان و خانم‌ها برنامه‌ریزی می‌شود.
حال اینکه چرا این اصرار برای برگزاری محفلی با مشکلاتی چنین متنوع و متعدد وجود دارد، چیزی است که فقط افرادی که چنین اهتمامی به اجرای آن دارند می‌توانند توضیح دهند و بس. اگر چند تغییر در نحوۀ اجرای آن ایجاد شود، شاید و باز هم تاکید می‌کنم شاید، جلسات معقولی برگزار شود.
حالا اگر بخواهیم کمی جدی‌تر به این جریان نگاه کنیم، محفل استاد دانشکدۀ هوافضا به هیچ‌عنوان به ایده‌‌آلی که برای خودش ترسیم می‌کند، نمی‌رسد. مشکلات متعدد و ابهاماتی که پیرامون این جلسات را گرفته، جلوی تبدیل شدن این جلسات به جلساتی که در آن تمامی وجه‌های دانشکده اعم از درسی و غیردرسی در آن نمایان باشد را گرفته‌است و در این جلسات نوعی احتکار خاص دیده می‌شود که به نظر بنده بسیاری از این مشکلات با سازمان دیدن این جلسات و برگزاری آن‌ها زیر نظر گروه دانشجویی خاص قابل حل است.
[1] Al Capone
