شعر واره ...

رفتی و نمیدانی که نبودنت درد دارد

و نیستی که ببینی

سنگریزه های حیاط خلوت خانه

همچو مغیلان آزارنده است

نیستی تا ببینی

آه یک پیرمرد ذله از آفتاب

مانند گردبادی از دل کویر

طومارم را درهم میپیچد و چون غبار پراکنده ام میکند

در نبودنت نوازش گلبرگها

همچو لیس زدن زبان ماده شیریست

که پوست آهویی را میخراشد

وقتی نیستی یک نسیم فرحبخش

مانند تازیانه ای سرد از شمالگان برجانم مینشیند

و چند پاره ام میکند

آری اینروزها

در پرتوی فلق هم

آفتابسوخته میشوم ...

آه

نبودنت خیلی درد دارد ...