دل نوشت

به نام خداوند شعر و غزل *** به نام خداوند عزوجل

من ابوالفضل هستم .

البته خیلی ها به خاطر طولانی بودن اسمم بهم میگن " عادل " .

یه عینکیم ، البته منظورم کسیه که چشمش ضعیفه . وقتی یازده سال و نیمم بود انقدر خودم رو برای آزمون سمپاد ( سازمان ملی پرورش استعداد های درخشان ) تحت فشار قرار دادم که چشم های سالم و تیز بینم آروم آروم کم سو شد ، ولی به هدفم به بهترین شکل رسیدم و الان سه ساله که دانش آموز مدرسه "علامه حلی 2" تهران هستم .

من یه هنرمندم و تقریبا به هر هشت هنر اصلی مسلطم . یه داستان نویس کودک هستم و از بچگی زیر دست پدرم که یک استاد خطاطی هست آموزش خط دیدم ، نقاشی رو با دیدن آثار هنری بزرگ آموختم و سوالتم رو از پدرم پرسیدم و الان در همه روش های نقاشی ، تعریف از خود نباشه استادم ☺ . عموی من " بهرام صادقی مزیدی " کارگردان هست و زیر دست اون آموزش فیلم سازی دیدم . هنر های تجسمی رو هم مثل نقاشی فرا گرفتم . پیانو و ویولن مینوازم و معماری رو هم زیر دست داییم آموختم . فقط میمونه بازی سازی که اونم امسال شروع کردم به فرا گرفتن ( البته صرفا دیزاینر بازی های رایانه ای هستم ) . اما همیشه یه جای خالی رو توی قلبم حس میکردم ، جای خالی دوست ...

این سیاه چاله ای بود که در قلبم باز شده بود ، من از دوران دبستان دوست های زیادی داشتم ، اونقدر زیاد که حتی نمیتونم تعدادشون رو به طور تقریبی بگم ، اما وقتی حقیقت رو راجع به این رفاقت ها میفهمیدم ، این جای خالی بزرگ تر میشد . من کسی بودم که در دوران دبستان با همه دوست میشدم ، اما بعد از مدتی فهمیدم که از این هزاران دوستی ، فقط چند تاشون رفاقت واقعی هستن ، همه برای منافع و سواستفاده رفاقت رو پیش میبردن و اکثرا بازیگر های خوبی نبودن ، من هم همیشه در مقابلشون با لبخند و آغوش باز در میومدم و هر چیزی که میخواستن براشون فراهم میکردم . خب همونطور که گفتم من یک بازیگر قهارم ، من کسی هستم که کل زندگی خودش رو یه صحنه تئاتر بدل کرده با بیننده هایی از جنس دوستان قلابی ...

تا اینکه وارد دبیرستان دوره اول شدم ، یا بهتره بگم تا اینکه دوران دبستان تموم شد و از خیلی از اون دوست های قلابی جدا شدم و حالا اون جای خالی مثل یک هاله و مه کل وجودم رو در بر گرفته . من از بچگی استعداد قابل تحسینی در علوم تجربی داشتم و الان هم محصل المپیاد زیست شناسی هستم . و هر روز زندگیم رو مجبورم به روی دوستانم بخندم و نشون ندم که واقعا چه احساسی دارم ، مجبور به همه چیز بخندم?

اما خیلی خوشحالم که ویرگول این قابلیت رو به من داده تا بتونم با بروز برخی آموخته هایم و همچنین احساساتم ، کمی مه تاریک دلم رو آن طرف بزنم و دوباره بتوانم به طور حقیقی خنده را دوباره حس کنم ...

اینجا در مورد همه چیز خواهم گفت ...