
تسلیت قلب صبورم
عشق من افسانه شد
❤❤❤❤❤❤❤
امروز داشتم به تولدم
فکر می کردم و به زندگی؛
زندگی که مانند قطاری در حرکت است و افراد مسافرهای این ترن اند.
هرکسی در یک ایستگاه پیاده می شود و این ترن دائم در حال پر و خالی شدن است.
گاهی فکر می کنیم که شاید بقیه افراد مسافرند و ما از ازل سواره بوده ایم و تا ابد پیاده نخواهیم شد.
گویی یادمان رفته روز اول بدونِ ساک، بلیط،
تنها و بی کس سوار ترن شدیم؛ یادمان رفته که گمشده تاریخ بودیم و در خطوطِ تن، با ورود به ترن پیدا شدیم.
در حسرت عاشقانه ترین ها، تنها لب حسرت را بوسیدیم و در غم تنهایی از فرط بغض به حد انفجار رسیدیم؛
هر کدام رازهایی داشتیم و از روزگار شلاق هایی خوردیم.
گاهی در پسِ آسمان ابری به امید خنده خورشید روزگار گذراندیم ؛
گاهی وارد تونل شدیم و چون خورشید را ندیدیم از یاد بردیم که روشنایی بوده و در همان تاریکی از قطار پیاده شدیم.
در واگنها سایه ها، شبیه اشباح، در ترددند، گویی زندگی از یاد رفته...
گاهی قانون جنگل تداعی می شود و تنها می شود بر جنازه انسانیت فاتحه خواند؛ وضعیت بغرنجی است، البته شاید برای من؛
نه می شود با این اضطراب و تنش سرکرد و نه از اینجا دل کند...
میان این بلبشو تو را به یاد می آورم، تویی که شاید می شد عاشقت بود؛
شاید گمت کرده ام ، شاید...
اما در وجودم مانده ای؛
گاهی شور لحظه هایم
می شوی و گاهی اضطرابِ ظریفِ نداشتنت آشوب لحظه هایم می شود.
یکبار دیدمت...
نمی دانم ساعتی یا کمی بیشتر از ساعتی، اما نمی توانم فراموشت کنم حتی لحظه ای...
گاهی وقتی به تو فکر می کنم، کام جانم تلخ می شود؛
نمی دانی چه حس بدی است در خرابه ای از غرور جاماندن... .
گویی از روزی که دیدمت هر روز جمعه است، یک غروب ِ جمعه دلگیر و هر لحظه بی تو با یادت...
شاید فرصت نشد که بگویم دوستت دارم و شاید زمان برای اثبات این حس هم پیمانم نبود...
نمی دانم می شود آرزوهای نجیبی با تو در سر پروراند؟
نمی دانم می دانی یا نه دلم مضراب به مضراب دلتنگی تو را می نوازد...
نمی دانی رگ خواب حیاتم با خواب چشمانت همسو شده...
نمی دانم تا کی به تقلای بیهوده نقض حقوق بشرت ادامه خواهی داد،
و نمی دانی که هر چه می گذرد دوست تر می دارمت...